หลังจากอากาศดีติดต่อกันมาหนึ่งสัปดาห์ เมืองหยางเฉิงก็เริ่มมีฝนตกอีกครั้ง
ฝนปรอยบางเบาในม่านหมอก แม้แต่ภูเขาที่อยู่ไกลที่สุดก็ยังมองเห็นไม่ชัดนัก
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวนอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย มองฝนปรอยผ่านหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกว่าเงียบเกินไป จึงหอบผ้าห่มวิ่งไปนอนบนโซฟาแทน
อากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงตอนนี้เย็นมากแล้ว ผ้าห่มผืนบางที่คลุมตัวแทบไม่มีน้ำหนัก แต่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกลับชอบความหนานุ่มของผ้านวมผืนใหญ่กว่า
รายการวาไรตี้ที่เพิ่งเริ่มติดตามก็ดูจบหมดแล้ว ส่วนรายการที่เคยดู เธอมักไม่กลับไปดูซ้ำ ตอนนี้จึงเบื่อสุด ๆ
มิน่าคนโบราณถึงกล่าวว่าพอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็ชวนให้เศร้าหมอง ฝนฤดูใบไม้ร่วงที่ตกพรำไม่ขาดสายแทบจะแช่หัวใจเธอจนบวมเปื่อย
“ติ๊งต่อง” เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน น่าจะเป็นข้อความจากเมิ่งฉวิน
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวยื่นมือคลำหาโทรศัพท์บนโต๊ะน้ำชาอยู่สองสามที จากนั้นก็ปลดล็อกหน้าจอแล้วเปิดแถบข้อความอย่างไม่ใส่ใจ
!
เธอผุดลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังแถบข้อความ
【เมิ่งฉวิน: เธอเคยเลี้ยงจิ้งจอกไหม?】
【เมิ่งฉวิน: รูปภาพ】
เป็นลูกจิ้งจอกตัวหนึ่งที่เปียกฝน ขาหลังข้างหนึ่งกะเผลก ขนสีส้ม ปากแหลม ดวงตาชุ่มแฉะ
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวนั่งตัวตรง แตะเปิดรูปแล้วขยายภาพ ก่อนจะปัดดูไปมาทั้งบนล่างซ้ายขวา ไม่ปล่อยรายละเอียดแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าดูไปกี่รอบ ในที่สุดเธอก็ได้ข้อสรุป
นี่เป็นจิ้งจอกจริง ๆ แถมยังเป็นจิ้งจอกที่หน้าตาดีสุด ๆ อีกด้วย