เรื่องราวต่อจากนั้นดำเนินไปอย่างราบรื่นตามธรรมชาติ
เมิ่งฉวินพาอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเดินช้อปปิ้งในห้างตลอดทั้งคืน ไหน ๆ ก็ต้องอยู่ที่นี่สักพัก อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวจึงซื้อข้าวของเครื่องใช้กับเสื้อผ้ามาเต็มพะเนิน
ปกติเธอใช้เงินมือเติบ ไม่ค่อยดูราคา แต่ก็ไม่ได้พิถีพิถันจุกจิกนัก
ตอนคิดเงิน เมิ่งฉวินถือของเต็มสองมือ
ของชิ้นใหญ่หิ้วกลับไปไม่ไหว ทางห้างจึงมีบริการส่งถึงบ้าน ส่วนของชิ้นเล็ก ๆ ก็อยู่ในมือเมิ่งฉวินทั้งหมด
คนเราพอได้ช้อปปิ้ง อารมณ์ก็ดีขึ้น อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเห็นเมิ่งฉวินมือไม่ว่าง จึงยิ้มกว้างให้เขาอย่างประจบเอาใจ
สีหน้าของเมิ่งฉวินดูเหมือนจะอ่อนโยนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังมองไม่ออกว่ามุมปากยกขึ้นหรือไม่
เฮ้อ
หนุ่มหน้านิ่งชะมัด
แต่ก็ช่วยไม่ได้ หนุ่มหน้าตายที่ทำอาหารเก่งแถมยังมีกล้ามแบบนี้ อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวชอบจริง ๆ
อารมณ์ดีขึ้นมา เธอก็ซื้อไอศกรีมโคนให้ตัวเองหนึ่งอัน กินไปพลางเดินช้อปไปพลาง
ตอนคิดเงิน เมิ่งฉวินก็จ่ายให้เป็นธรรมชาติ
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยว: ?
“คิดรวมกับค่าเช่าบ้าน” เมิ่งฉวินว่า
เมืองหยางเฉิงไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจเป็นพิเศษ ช่วงเวลาต่อมาอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวจึงเอาแต่เก็บตัวอยู่บ้าน
เมิ่งฉวินเองก็ปรับตัวเข้ากับกิจวัตรของเธอได้ โดยมากจึงทำแค่มื้อกลางวันกับมื้อเย็น
ต้องบอกว่าฝีมือทำอาหารของเมิ่งฉวินยอดเยี่ยมจริง ๆ หลายวันที่ผ่านมาอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยกินเมนูซ้ำกันเลยสักมื้อ
ทุกวันเธอนอนจนตื่นเองตอนเที่ยง จากนั้นก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน พอถึงโต๊ะอาหารก็มีมื้อกลางวันร้อน ๆ วางไว้เรียบร้อย กินเสร็จก็ย้ายไปนอนต่ออีกที่ ดูทีวีไปพลางกินขนมไปพลาง ไม่นานเมิ่งฉวินก็เก็บจานชามเสร็จ แล้วเริ่มทำงานบ้าน ส่วนอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็กินของว่างไปพลาง แอบชื่นชมรูปร่างของเมิ่งฉวินไปพลาง