“ได้เลย!~”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าหงึกหงักราวกับไก่จิกข้าว คว้าขนมบนโต๊ะกลางมากินต่ออย่างเป็นธรรมชาติ แถมยังเปิดโทรทัศน์ไปด้วย
เห็นเมิ่งฉวินยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นางก็เงยหน้าขึ้นถามอย่างสงสัย “ยังมีอะไรอีกหรือ?”
เมิ่งฉวินส่ายหน้า
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มอย่างว่าง่าย แล้วชี้ไปทางด้านหลังเขา “เจ้าบังข้าดูโทรทัศน์อยู่นะ”
……
เมิ่งฉวินทำตามที่นางบอก ขยับไปด้านข้างสองสามก้าว
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวจึงพอใจ ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา แล้วจ้องหน้าจออย่างตั้งอกตั้งใจ
สายตาของเมิ่งฉวินกวาดผ่านขนมกองพะเนินบนโต๊ะ หมอนอิงกองสูงอยู่ด้านหลังอวี้เหมี่ยวเหมี่ยว ก่อนจะมองท่าทางสบายอารมณ์ของนาง แล้วอดหัวเราะไม่ได้
เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวหนึ่งไม่มีผิด
นางเองก็ไม่รู้สึกเลยว่ามีอะไรไม่เหมาะสม
ของในครัวยังเก็บไม่เสร็จ เมิ่งฉวินจึงไม่ได้อยู่ต่อนาน พูดกับอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเสร็จก็กลับไปทำงานต่อ
โทรศัพท์วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวเช่นกัน ระหว่างที่เขากำลังเก็บกวาดเคาน์เตอร์ ข้อความหลายข้อความก็เด้งขึ้นมาติด ๆ กัน
【เสี่ยวน้อย: พี่ครับ จัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว หลี่ปัวเข้าไปแล้ว ผมว่าในช่วงสั้น ๆ นี้คงออกมาไม่ได้】
【เสี่ยวน้อย: ไอ้ขี้ขลาดนั่นตอนแรกยังคิดจะหนี ถึงกับจะกระโดดลงมาจากชั้นห้า แต่พอออกไปก็โดนจับได้ทันที ดูท่าทางไม่กลัวตายแบบนั้น บนตัวคงมีเรื่องไม่สะอาดติดอยู่ไม่น้อย】
【เสี่ยวน้อย: เฮ้ ตอนแรกก็แค่อยากให้มันเข้าไปอยู่สักพัก แต่ดูท่าแล้วคงได้ไปปักหลักอยู่ข้างในยาวเลย】
เสี่ยวน้อยส่งสติกเกอร์พระน้อยยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ด้วย ท่าทางหลังหน้าจอคงกำลังมีความสุขสุด ๆ