เช้าวันรุ่งขึ้น อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวถูกแสงแดดจ้าที่ส่องเข้าตาปลุกให้ตื่น
นางลืมดึงม่านปิดไว้
นางนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง ท่านอนไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย หมอนถูกถีบตกลงไปบนพื้น ส่วนตัวนางก็นอนขวางเตียง แสงแดดส่องตรงเข้าที่ใบหน้าพอดี
เมื่อคืนไม่รู้เป็นอะไร นางทั้งร้องไห้ทั้งเคียดแค้น พลางคำนวณไปด้วยว่าหลังจากพ่อแต่งงานแล้ว ชีวิตของนางจะเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใด
อวี้จิ้งชิงเป็นคนรู้จักวางตัวมาโดยตลอด แม้จะมีคนรักอยู่เรื่อย ๆ แต่ก็ไม่เคยทำอะไรเหลวไหล
เรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวตั้งตัวไม่ทัน
ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วนางเผลอหลับไปได้อย่างไร
เมื่อคืนได้นอนเพียงไม่นาน แต่พอตื่นขึ้นมาตอนนี้ กลับรู้สึกตื่นตัวอย่างน่าประหลาด
นางนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียง ปล่อยให้แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้า จนภาพตรงหน้าเป็นสีทองอร่ามไปหมด
จากนั้นท้องของนางก็ร้องหิว
ตอนเปิดประตูห้องออกมา เมิ่งฉวินเพิ่งกลับจากข้างนอกพอดี ในมือหิ้วถุงอาหารสดที่ซื้อจากตลาดเช้า ขณะกำลังเปลี่ยนรองเท้า เขาก็เหลือบมองอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวอย่างประหลาดใจ
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเดินผ่านหน้าเขาไป ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วคลุมผ้าห่มไว้
“หิวหรือ” เมิ่งฉวินถาม
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวขานรับเบา ๆ
เมิ่งฉวินเอาถุงของสดใส่ตู้เย็น ล้างมือแล้วกลับเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน จากนั้นจึงเดินเข้าครัวอีกครั้งแล้วผูกผ้ากันเปื้อน
“รอข้าห้านาที” เขาบอก
พอได้ยินประโยคนี้ อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็อดขำขึ้นมาไม่ได้ นางมุดหน้าลงใต้ผ้าห่ม แอบหัวเราะอยู่ครึ่งนาทีจึงค่อยกลั้นเอาไว้ได้ จากนั้นก็สงบลง ยื่นหน้าออกจากผ้าห่มแล้วมองไปทางห้องครัวเงียบ ๆ