“ชิ”
น้ำเสียงของเมิ่งฉวินเบาหวิว ฟังไม่ออกว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่มือที่กดพยุงอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกลับผ่อนแรงลงไม่น้อย
ร่างกายนี้น้ำตาไหลง่าย เมื่อถูกความเจ็บปวดกระตุ้น น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูไม่หยุดราวกับเขื่อนแตก
หลังความเจ็บปวดระลอกแรกที่ทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้ผ่านพ้นไป ความแสบปวดที่หลงเหลือก็เริ่มชาไปบ้าง
จนถึงตอนนี้ สติสัมปชัญญะของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวจึงค่อย ๆ กลับคืนมาทีละน้อย
เมิ่งฉวินหยิบผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งมาแช่น้ำเย็น จากนั้นบิดให้หมาดแล้วนำไปประคบที่ท้ายทอยของเธอ
เมิ่งฉวิน “กดไว้”
“อ้อ ได้ค่ะ”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินดังนั้นก็รีบยกมือกดผ้าขนหนูที่ท้ายทอย ความเย็นเฉียบช่วยบรรเทาความเจ็บปวดตรงนั้นได้ทันที
เมื่อได้สติกลับมา เธอถึงค่อยมีอารมณ์สำรวจชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง แต่ทันทีที่สายตาสบกับคนข้างหลัง เสียงกลไกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
【โฮสต์ นี่คือเป้าหมายตัวประกอบชาย เมิ่งฉวิน】
เธอยกมือข้างหนึ่งกดท้ายทอย เอียงคอเล็กน้อย แล้วเงยหน้าสบตาชายหนุ่มอย่างใคร่รู้ แววตาชื้นฉ่ำจากน้ำตายังไม่จางหายไปทั้งหมด ขนตาเปียกชื้นจนดูหนักอึ้ง ขอบตาแดงระเรื่อ สายตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำ
ดวงตาที่ถูกน้ำชะล้างจนใสกระจ่างน่าตกใจ ราวกับอัญมณีโปร่งใสเปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงแดดหลังฝนหยุด น้ำตื้นไหลเอื่อย แสงอาทิตย์สาดส่องยอดเขา ก้นสระอันใสกระจ่างสะท้อนประกายระยิบระยับ
รูม่านตาของเมิ่งฉวินขยับเล็กน้อย
สีหน้าของเขายังคงเย็นชา มองไม่ออกว่าภายในใจมีความรู้สึกใด
ใบหน้าคมชัดมีมิตินั้นทำให้เขาดูหล่อเหลาแต่แฝงความดุดัน ชวนให้รู้สึกว่าเข้าถึงยาก เขามีลักษณะคิ้วกดทับดวงตาอย่างชัดเจน ใต้แนวคิ้วหนาสูงโดดเด่นคือดวงตาดำคมกริบที่สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชายหนุ่มตรงหน้าหน้าตาดีมาก ไม่ว่าจะรูปร่างหรือใบหน้า ล้วนอยู่ในระดับยอดเยี่ยมทั้งสิ้น
ใบหน้าคมเข้มมีเส้นสายชัดเจน ประกอบกับแววตาเย็นชาที่ดูราวกับไม่ใส่ใจอะไร ทำให้เขาดูไร้ความรู้สึกและยากจะเข้าใกล้
เขาสวมเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงลำลอง แขนที่เผยออกมามีกล้ามเนื้อเป็นเส้นสายงดงาม ไหล่กว้างเอวคอด แถมยังมีขายาวคู่หนึ่ง
เมิ่งฉวินเป็นที่ยอมรับกันทั่วทั้งเรื่องว่าเป็นยอดสุดของรูปลักษณ์ที่ทั้งมีเสน่ห์เย้ายวนและดุดัน ในสนามประลองด้านหน้าตา เขาแข็งแกร่งจนน่าตกใจ
สายตาของเขาทอดลงบนอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวอย่างไร้ความรู้สึก น้ำเสียงราบเรียบ
“จะมองอีกนานแค่ไหน?”
เขาถาม
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวหน้าแดงวาบ รีบเบือนสายตากลับ “ขอโทษค่ะ”
“หึ”
เมิ่งฉวินหัวเราะเสียงหนึ่งอย่างมีนัยยากจะหยั่งรู้ “เธอนั่งอยู่ตรงนี้ก่อน ฉันจะไปหาถุงน้ำแข็งมาให้”
พูดจบเขาก็เดินออกไป ทันใดนั้นภายในร้านก็พลันดูโล่งกว้างขึ้นมา
·
เวลานี้เป็นช่วงปลายฤดูร้อนต้นฤดูใบไม้ร่วง อุณหภูมิด้านนอกกำลังพอดี ไม่หนาวไม่ร้อน ตอนเมิ่งฉวินผลักประตูร้านออกไป ก็มีลมพัดมา เขาพาลมสายหนึ่งเข้ามาด้วย จนมันพัดปะทะร่างอวี้เหมี่ยวเหมี่ยว
สายลมแผ่วเบาเย็นสบายพัดมาเพียงครู่เดียว ก็ช่วยปลอบประโลมความกระวนกระวายใจของเธอให้สงบลง
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวมองแผ่นหลังของเขา แล้วลอบถามในใจว่า
“เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด?”
ระบบส่งเครื่องหมายคำถามมาในหัวเธอ【?】
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวมองอย่างครุ่นคิด “นี่มันดูเหมือนรักแรกพบตรงไหน?”
ไม่ว่าจะฟังจากคำพูดของเมิ่งฉวิน หรือมองสีหน้าเรียบเฉยไร้ถ้อยคำของเขา อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็มองไม่ออกเลยสักนิดว่าเขาชอบเธอ
ในต้นฉบับมีคำบรรยายเกี่ยวกับเมิ่งฉวินกับอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวน้อยมาก
คนหนึ่งเป็นตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นคู่เปรียบเทียบของนางเอก ส่วนอีกคนเป็นสัญลักษณ์แทนเสน่ห์ของนางเอก และในภายหลังยังกลายเป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญของนางเอก ตัวละครสมทบสองคนนี้ได้รับการบรรยายไว้อย่างละเอียด ทว่าสายสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากลับถูกกล่าวถึงเพียงผ่าน ๆ
เนื้อหาในหนังสือบรรยายถึงวิธีที่เมิ่งฉวินวางแผนรับมือสถานการณ์ต่าง ๆ และกุมอำนาจไว้ในมืออย่างแน่นหนามากกว่า เขาเป็นอดีตแฟนหนุ่มชั้นยอดของพี่สาวต่างแม่ของนางเอก แต่กลับตกหลุมรักนางเอกในระหว่างที่ได้ใช้เวลาร่วมกันในภายหลัง
นิยายรักวัยรุ่นแสบแสนปวดทุกเรื่องมักมีตัวละครสักคนที่มีภูมิหลังครอบครัวและนิสัยแตกต่างจากนางเอกอย่างสิ้นเชิง หากนางเอกเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ที่น่าสงสาร อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเจ้าของร่างเดิมก็เป็นหงส์ขาวที่หยิ่งผยองและสูงศักดิ์
เธอเติบโตมาท่ามกลางความรักความเอาใจใส่ ยืนอยู่บนตำหนักโอ่อ่าที่ก่อขึ้นจากกองเงินกองทอง สายตาสูงส่งเหนือผู้คน ทั้งยังเอาแต่ใจและเย่อหยิ่ง ถึงขั้นไม่ยอมปรายตามองนางเอกด้วยซ้ำ
ทุกครั้งที่นางเอกนึกถึงเธอ ก็จะรู้สึกด้อยค่าและอับอาย หลังย้ายโรงเรียน เธอได้เข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านของพ่อเลี้ยง สำหรับอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวผู้เป็นพี่สาวต่างแม่ เธอมักรักษาระยะห่างด้วยความยำเกรง แต่ชะตากรรมช่างประหลาดนัก เมื่ออยู่โรงเรียนใหม่ นางเอกกลับพลอยได้รับผลกระทบจากเรื่องวุ่นวายที่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก่อ จนต้องเผชิญกับการกลั่นแกล้งในโรงเรียนเป็นครั้งที่สอง
ทั้งน่าเศร้าและน่าเวทนา ราวกับเด็กน้อยน่าสงสารคนหนึ่งที่ต้องโดดเดี่ยวและขลาดกลัว เผชิญความมุ่งร้ายของโลกที่ไม่ใช่ของเธอ
ดังนั้นเมื่อได้พบกับตัวร้ายในช่วงหลัง และรู้ว่าเขาคืออดีตแฟนหนุ่มที่ถูกพี่สาวต่างแม่ทิ้ง นางเอกจึงมักแอบมองเขาด้วยความสงสัยและรู้สึกแปลกใหม่
ราวกับในที่สุดก็ได้แอบมองเห็นช่วงหนึ่งของเรื่องราววัยเยาว์ที่เป็นของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยว
แต่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าเมิ่งฉวินรักเธอตั้งแต่แรกพบ
ในเรื่องราวความหลังของพวกเขาที่ถูกเล่าถึงอย่างคลุมเครือและตระหนี่ในเนื้อหาเพียงน้อยนิด อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวจับประเด็นสำคัญได้อยู่สองข้อ
ข้อแรก เมิ่งฉวินตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น
ข้อสอง เธอจะทิ้งเมิ่งฉวินอย่างไม่ไยดีในฤดูใบไม้ผลิปีถัดไป
แต่ตอนนี้เธอปรากฏตัวในสภาพน่าอเนจอนาถเกินไป อีกทั้งไม่รู้สึกเลยว่าเมิ่งฉวินมีใจให้ แล้วเนื้อเรื่องจะดำเนินต่อไปได้หรือเปล่า
ขณะที่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกำลังกลัดกลุ้มอยู่เงียบ ๆ เสียงกระทบกันของกระดิ่งตรงประตูก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอ
“กริ๊ง...”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามอง เห็นเงาร่างหนึ่งผลักประตูเข้ามาพร้อมกับย้อนแสง ในมือถือถุงพลาสติกใบหนึ่ง
เมิ่งฉวินกลับมาแล้ว