"เชอะ"
เสียงของเมิ่งฉฺวินเบาหวิว ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร แต่มือที่ค้ำอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวอยู่กลับผ่อนแรงลงมาก
ร่างนี้มีนิสัยน้ำตาไหลง่าย เมื่อถูกกระตุ้นด้วยความเจ็บปวด น้ำตาก็ไหลไม่หยุดเหมือนน้ำท่าเมื่อเปิดประตูบนกุ้ง
พอความปวดระยะแรกที่ร้ายกาจจนควบคุมตัวเองไม่ได้ผ่านไป ความแสบแทงที่เหลือก็ชาไปเป็นสำรอง
กระทั่งถึงตอนนี้ สติของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ กลับคืนมาทีละน้อย
เมิ่งฉฺวินหยิบผ้าเช็ดตัวผืนสะอาดมาผืนหนึ่ง จุ่มลงในน้ำแข็งแล้วบีบพอหมาด นำมาประคบที่ท้ายทอยของเธอ
เมิ่งฉฺวิน: "จับไว้"
"โอ้ ค่ะ"
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินดังนั้นจึงรีบยื่นมือไปจับผ้าเช็ดตัวที่ท้ายทอยไว้ ความเย็นเยียบทาบลงมา บรรเทาอาการปวดที่ท้ายทอยได้ทันที
พอได้สติ เธอจึงมีอารมณ์จ้องมองชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหลัง แต่พอสายตาเพิ่งปะทะกับอีกฝ่าย เสียงกลไกก็ดังขึ้นในหัวโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
【พี่เลี้ยง นี่คือเป้าหมายตัวร้ายฝ่ายชาย: เมิ่งฉฺวิน】
เธอมือหนึ่งจับท้ายทอยไว้ คอเอียงเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย ความชื้นของน้ำตาในดวงตายังไม่จางหายไปสนิท ขนตาชุ่มชื้นหนักอึ้ง เปลือกตาแดงระเรื่อ ดวงตาแง่งแง้ไปด้วยหยดน้ำ
รูม่านตาที่ถูกน้ำชะล้างใสสะอาดจนน่าตกใจ เหมือนอัญมณีโปร่งแสงเรืองรองท่ามกลางแสงอาทิตย์หลังฝนตกฟ้าใส รากหินตื้น ๆ กระแสน้ำไหลเอื่อย แสงตะวันอาบยอดเขา ก้นบึ้งของสระน้ำใสสะท้อนประกายกระจายเป็นระลอก
รูม่านตาของเมิ่งฉฺวินขยับเล็กน้อย
แววตาบนใบหน้าของเขายังคงเย็นชา มองไม่ออกว่าข้างในใจเป็นอย่างไร
รูปหน้าเหลี่ยมชัดเจนทำให้เขาดูหล่อเฉียบแต่แฝงความดุดัน ดูท่าจะเข้ากับใครยาก ใบหน้าของเขาเป็นแบบคิ้วต่ำทับตาโดยแท้ ใต้ซุกคิ้วสูงสง่าที่หนาทึบเป็นดวงตาดำคมเยือกเย็นไร้คลื่นลม
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าชายหนุ่มตรงหน้ารูปร่างหน้าตาดีมาก ไม่ว่าจะเรือนร่างหรือใบหน้า ล้วนเป็นสุดยอดชั้นเลิศ
ใบหน้าเย็นเฉียบคมเป็นเส้นเป็นเนื้อ ประกอบกับแววตาเฉยเมยราวกับไม่แคร์อะไรในโลก ทำให้เขาดูไร้มนุษยธรรมและไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
เขาสวมเสื้อกั๊กสีดำกับกางเกงสบาย ๆ แขนที่เปลือยเปล่าเส้นกล้ามเนื้อไหลลื่นสวยงาม ไหล่กว้างเอวแคบ บวกกับขายาวเรียวยาวอีกคู่
ในฐานะสุดยอดรูปลักษณ์ที่ทั้งเรื่องยกให้เป็นจุดสูงสุดของความเซ็กซี่และความดุดัน เมิ่งฉฺวินนั้นเก่งกาจเหลือเกินในสนามแข่งด้านหน้าตา
สายตาของเขาทอดมองอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวโดยไร้ความรู้สึกใด ๆ เสียงเรียบนิ่ง
"จะมองถึงเมื่อไร"
เขาถาม
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวแดงไปทั้งหน้าโดยพลัน รีบถอนสายตากลับ "ขอโทษค่ะ"
"เฮอ"
เมิ่งฉฺวินหัวเราะออกมาหนึ่งเสียง ไม่รู้เจตนาว่าอย่างไร "นั่งอยู่ตรงนี้ก่อน ไปหาถุงน้ำแข็งมาให้"
พูดจบเขาก็เดินจากไป ภายในร้านครั้นนั้นก็ว่างโหว่ขึ้นมาทันที
·
ตอนนี้เป็นช่วงปลายร้อนต้นใบไม้ร่วง อุณหภูมิข้างนอกกำลังดี ไม่หนาวไม่ร้อน เมื่อเมิ่งฉฺวินเปิดประตูร้านออกไป ลมพัดโชยขึ้นพอดี ถูกเขาพาติดเข้ามาปะทะตัวอวี้เหมี่ยวเหมี่ยว
สายลมเย็นสบายนุ่มนวลโชติช่วง ปลอบประโลมความว้าวุ่นใจของเธอให้สงบลงได้ในชั่วข้ามเดียว
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองแผนหลังของเขา แล้วแอบถามในใจ
"เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้พลาดอะไร?"
ระบบส่งเครื่องหมายคำถามมาในหัว 【?】
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวสายตาหม่นหมอง "นี่มันหน้าตาแบบรักแรกพบตรงไหน?"
ไม่ว่าจะฟังจากคำพูดของเมิ่งฉฺวินหรือมองสีหน้าเรียบเฉยราวกับพูดไม่รู้เรื่องของเขา อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็แอบไม่เห็นแววความชอบที่เขามีต่อเธอเลยแม้แต่นิด
ในต้นฉบับ คำบรรยายเกี่ยวกับเมิ่งฉฺวินและอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวมีน้อยนิด
คนหนึ่งเป็นตัวเทียบคู่ให้ตัวเอกหญิง อีกคนเป็นสัญลักษณ์แห่งเสน่ห์ของตัวเอกหญิงและกลายเป็นเสาหลักค้ำจนตัวเอกหญิงในช่วงท้าย สองตัวประกอบที่ถูกเขียนถึงด้วยน้ำมากขนาดนี้ แต่เส้นทางที่ทางของทั้งสองตัดกันกลับถูกปัดตกไปด้วยปลายปากกา
สิ่งที่หนังสือเล่ามากกว่าคือว่าเมิ่งฉฺวินวางแผนครองอำนาจวาสนาไว้ในอุ้งมืออย่างไร ในฐานะแฟนหนุ่มสุดเลิศของพี่สาวต่างมารดาของตัวเอกหญิง แต่กลับหลงรักตัวเอกหญิงในระหว่างที่อยู่ด้วยกันในเวลาต่อมา
ในนิยายรักวัยรุ่นแสบแสนปวดทุกเรื่อง ย่อมมีตัวละครที่ฐานะ นิสัย และเส้นทางชีวิตต่างจากตัวเอกหญิงสุดขั้ว ถ้าตัวเอกหญิงคือเป็ดขี้เหร่ที่น่าสงสาร ต้นฉบับอย่างอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็คือหงส์ขาวผู้หยิ่งผยองและสูงส่ง
เติบโตมาอยู่ในความรักใคร่ทะนุถนอม ยืนอยู่บนวังทองอร่ามที่ประกอบขึ้นจากกองเงินกองทอง หัวสูงใครไม่เหลียวแล อวดดีเอาแต่ใจ แม้แต่แววตาเดียวก็ไม่ยอมลดละให้ตัวเอกหญิง
ต่อให้ตัวเอกหญิงนึกถึงเธอเมื่อไรก็รู้สึกด้อยค่าและอายจนทุกข์ทน เมื่อย้ายโรงเรียนมาแล้วเธอก็ย้ายเข้ามาอยู่บ้านพ่อเลี้ยง ต่ออวี้เหมี่ยวเหมี่ยวพี่สาวต่างมารดาคนนี้ เธอรักษาระยะห่างอยู่เสมอ แต่โชคชะตากลับแปลกประหลาด เพราะในโรงเรียนใหม่ ตัวเอกหญิงกลับถูกลูกกระแสที่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก่อขึ้นซัดไปด้วย ได้สัมผัสการกลั่นแกล้งในโรงเรียนเป็นครั้งที่สอง
น่าเวทนาน่าสมเพช ราวกับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ น่าสงสาร ที่โดดเดี่ยวและขลาดกลัว ค่อย ๆ ประสบกับความเหี้ยมเกรียมของโลกที่ไม่ใช่ของเธอ
ดังนั้นเมื่อช่วงท้ายได้สัมผัสกับตัวร้าย เมื่อรู้ว่าเขาคือแฟนหนุ่มที่ถูกพี่สาวต่างมารดาบอกเลิก เธอจึงแอบสังเกตเขาอย่างสงสัยและแปลกใจอยู่เนือง ๆ
เหมือนได้แอบเห็นในที่สุดซากเรื่องราววัยเยาว์อันเป็นของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวหนึ่งตอน
แต่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่า เมิ่งฉฺวินตกหลงรักเธอตั้งแต่แรกเห็น
จากถ้อยคำคลุมเครือและขี้เหนียวเกี่ยวกับเรื่องราวของทั้งคู่ที่ปรากฏน้อยนิดในหนังสือ อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวจับประเด็นสำคัญได้สองข้อ
หนึ่ง เมิ่งฉฺวินชอบเธอตั้งแต่สบตาเป็นครั้งแรก
สอง เธอจะต้องบอกเลิกเมิ่งฉฺวินอย่างไร้ความปรานีในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
แต่ตอนนี้ เธอปรากฏตัวมาซ้ำเซาเกินไป เธอไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อยว่าเมิ่งฉฺวินเอนใจให้เธอ บทจะเดินต่อได้อีกหรือเนี่ย
ขณะที่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกำลังขมุบขมิบอยู่ในใจ เสียงกระดิ่งหน้าประตูกระทบกันดังก็ขัดจังหวะความคิดของเธอ
"กริ๊งง..."
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองไป เห็นเงาร่างหนึ่งดันประตูเข้ามาท่ามกลางแสงย้อน มือถือถุงพลาสติกหนึ่งใบ
เมิ่งฉฺวินกลับมาแล้ว