แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความจริงแล้วคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา
ทุกครั้งที่สายตาของเมิ่งฉวินกวาดมา อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก็รีบชักสายตากลับอย่างรวดเร็ว จ้องติดอยู่กับโทรทัศน์ ทำท่าทางราวกับกำลังตั้งใจดูโทรทัศน์อย่างจริงจัง
ในปากยังเคี้ยวเม็ดมะม่วงหิมพานต์ที่เพิ่งยัดเข้าไป สีหน้าจดจ่อสุดขีด
แม้แต่หางตาก็ไม่กล้าเหลือบไปมอง กลัวว่าจะถูกเมิ่งฉวินจับได้
เมิ่งฉวินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่พูดอะไรต่อ ราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แล้วทำงานที่ค้างอยู่ต่อไป
เขาล้างของที่ต้องล้าง เก็บของที่ต้องเก็บให้เรียบร้อย ถูพื้นห้องอาบน้ำจนสะอาด แล้วหารองเท้าแตะผู้ชายคู่ใหม่ที่ไม่เคยใส่มาก่อนมาวางไว้หน้าประตูห้องน้ำ
“จะอาบน้ำไหม” เมิ่งฉวินถาม พลางยื่นชุดนอนอุ่น ๆ ให้อวี้เหมี่ยวเหมี่ยว
“ผ้าขนหนูกับของใช้ในห้องน้ำวางไว้ในห้องน้ำแล้ว หน้าประตูมีรองเท้าสะอาด ผ้าปูที่นอนยังอยู่ในเครื่องอบ เดี๋ยวฉันปูให้ ที่ชาร์จแท็บเล็ตก็เอาไปวางไว้ในห้องเธอแล้ว”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “พอดีฉันจะลงไปซื้อของหน่อย เธอยังมีอะไรที่อยากให้ฉันซื้อมาให้อีกไหม”
ลงไปซื้อของหรือ
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวสงสัยเล็กน้อย พวกเขาเพิ่งกลับมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตกันไม่ใช่หรือ
แต่เธอไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงยิ้มแล้วส่ายหน้า
บริการดีขนาดนี้ แทบจะดีกว่าโรงแรมห้าดาวเสียอีก!
ดวงตาของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเป็นประกาย วิ่งวุ่นมาทั้งบ่าย เธออยากอาบน้ำให้สบายตัวแล้วนอนพักอย่างเต็มที่มานานแล้ว
ตอนแรกยังคิดจะปฏิเสธสักหน่อย บอกว่าจะนอนบนโซฟา แต่เมิ่งฉวินเอาใจใส่เกินไป จัดการให้เสร็จสรรพไปเลย