อวี้จิ้งชิงเป็นนักธุรกิจที่มีแต่หาเงินเป็น แต่ไม่มีทางเลี้ยงดูหรืออบรมเด็กเป็น
เขาไม่เคยใส่ใจอารมณ์ของลูกสาวเล็กที่ต้องสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเยาว์ ไม่เคยตอบสนองความต้องการทางใจของเธอ เมื่อลูกสาวที่ขาดความรู้สึกปลอดภัยอย่างมากพยายามจะได้รับความเอาใจใส่จากพ่อมากขึ้น อวี้จิ้งชิงก็ไม่เคยรู้เลยว่าจะให้ความรักอย่างไร
ต้นฉบับร่างเกลียดผู้หญิงคนนั้นมาก
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอวี้จิ้งชิงถึงไปชอบผู้หญิงแบบนั้น หย่าร้างแถมมีลูกติด ท้ายท้ายยังติดหนี้กองโต แถมทั้งแม่ลูกยังมีข่าวฉาวเรื่องชู้สาวอีก
ผู้หญิงแบบนั้น... ผู้หญิงที่ไม่มีวันขึ้นหิ้งได้
ต้นฉบับร่างคิดอย่างนั้นก็พูดออกไปอย่างนั้น พูดไปเสียยิ่งกว่านั้นยังร้ายกว่านั้น แล้วก็แลกมาด้วยหมัดหนึ่งจากอวี้จิ้งชิง
บ่ายวันนั้นเอง เขาก็มาอยู่ที่เมืองหยางเฉิง
เพิ่งก้าวออกจากสถานีรถไฟหยางเฉิง โทรศัพท์ก็หายวับไปเฉย ๆ ตามกล้องวงจรปิดก็ไม่เจอ ลากตำรวจมาช่วยหาตรงนี้ ผลก็คือไม่เจอเหมือนกัน
และสิ่งที่อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวต้องทำ คือแทนที่ต้นฉบับร่างเดินจบบทบาทช่วงเนื้อเรื่องนี้ ในฐานะแสงจันทร์ขาวของตัวร้าย—มหาเศรษฐีแห่งวงการธุรกิจในอนาคต—คอยมอบความอบอุ่นและแสงสว่างให้เขาในยามตกอับ จากนั้นเมื่อเขาหมกมุ่นอยู่ในความรัก ก็ค่อยถอนตัวออกมา แล้วเหวี่ยงเขาทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย
กลายเป็นแสงจันทร์ขาวช่วงต้นเรื่องที่ตัวร้ายทั้งรักทั้งเกลียด และสุดท้ายก็กลายเป็นเมล็ดข้าวเม็ดเล็ก ๆ ติดคอเสื้อ ที่ถูกหยิบขึ้นมาทิ้งไปอย่างไม่ไยดี กลายเป็นความทรงจำเล็ก ๆ ไม่สำคัญจากวัยเยาว์ที่ไร้เดียงสา
ตัวละครชายในนิยายรักสมัยเก่าย่อมตกอยู่ใต้เสน่ห์ของนางเอกทั้งหมด แน่นอนว่าตัวร้ายก็จะรักนางเอกโดยไม่มีทางผิดคลาด
ส่วนความประทับใจช่วงแรกของนางเอกที่มีต่อเขา มีเพียงตอนที่นางกำลังสงสารตัวเองอยู่ แล้วมองภาพในจี้พ็อกเก็ตวอทช์ของเขาแล้วถอนใจเงียบ ๆ ว่า
【คนอันตรายที่ทุกคนทำได้เพียงแหงนมองจากด้านล่างคนนี้ ก็เคยหลงใหลพี่สาวอุปถัมภ์สายโลหิตคุณหนูผู้หญิงคนนั้นของนางมาก่อนเหรอ】
นั่นคือบทหนึ่งจากต้นฉบับเรื่องนี้
ถูกต้อง แม้ต้นฉบับร่างจะร้องไห้โวยวายและหนีออกจากบ้านไปแล้ว อวี้จิ้งชิงก็ยังจดทะเบียนสมรสกับแม่ของนางเอกอยู่ดี
แต่นั่นเป็นเรื่องที่ต้องไปเผชิญในภายหลัง ตอนนี้สิ่งเร่งด่วนที่สุดของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวคือจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร แล้วจะหาที่พักได้ตรงไหน -
ก่อนฟ้ามืด อุณหภูมิค่อย ๆ ต่ำลง แม้แต่สายลมก็เริ่มเย็นยะเยือก
ตอนนี้อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกำลังเจอปัญหาแรกของภารกิจแรก
คือจะหลุดออกจากกองก๊วนเด็กเถื่อนที่แค่มองก็อยากหลบให้ไกลนี่ได้อย่างไร
。
ปากซอยด้านหน้ายืนก๊วนหนึ่งของเด็กเถื่อนที่ดูท่าทีท่าไม่ดีเอาซะเลย ย้อมผมติดต่างหูสูบบุหรี่ ต่างวัยราวสิบถึงยี่สิบ
หนุ่มสาวต่อกันเป็นก๊วน อะไรก็ทำกันได้ทั้งนั้น
อาจเพราะฤทธิ์ของกลุ่มคน อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกกลัว เพิ่งจะหันจะกลับ ก็ชนเข้าเต็ม ๆ กับเด็กหนุ่มสองคนที่ใส่กางเกงแนวเดียวกันสูบบุหรี่กันมา
ดูท่าทางเป็นพวกเดียวกัน
“โห สาวสวย”
หัวหน้าเด็กหนุ่มดูอายุไม่มาก ราวสิบหกสิบเจ็ด เป็นวัยที่ยังต้องเรียน น่าจะแอบหนีโรงเรียนออกมา
เขาพ่นควันบุหรี่ออกมา หวีผมให้ดูเป็นผู้ใหญ่ ยังทาเจลจัดทรงจนเงาวับไปทั้งหัว
พอเห็นหน้าอวี้เหมี่ยวเหมี่ยว ตาเขาลุกวาบขึ้นมาทันที ผิวปากใส่เสียงเด็ดเดียว ถ่ายน้ำหนักทั้งตัวไว้ที่ขาข้างหนึ่ง อีกข้างแตะพื้นหลวม ๆ
“สาวสวย เธอ...ไม่ใช่คนที่นี่สินะ จะไปไหน หลงทางรึเปล่า?”
เขายิ้มอย่างที่คิดว่าตัวเองเท่ไม่เอาไหน ทั้งปากฉกาจทั้งหล่อทั้งมีมารยาท ไม่ให้ใครหลงใหลก็แปลกนะ
หน้าอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวซีดลงทันตา
ถ้าเป็นอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวก่อนทะลุมิติที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วบ้าง เขาต้องมองออกแน่ว่าเด็กหนุ่มหน้านี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรมากมาย ไม่ต้องพูดถึงการสุขุมเยือกเย็น อย่างน้อยก็คงไม่ต้องตกใจขนาดนี้
แต่ต้นฉบับร่างเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่เคยเหยียบเข้าสังคม ถูกอวี้จิ้งชิงปกป้องจนเกินไป เรียนแต่ในโรงเรียนคนชั้นสูงตั้งแต่เด็ก คนรอบตัวไม่รวยก็มีชื่อเสียง คนที่เข้าใกล้ได้ล้วนเป็นผู้ดีมีมารยาททั้งนั้น
เขาจะเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหน
เหล่าเด็กหนุ่มยืนสูบบุหรี่คุยกันด่ากันข้างหลังก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้แล้ว หลายคนเงยหน้ามองมา
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา
พอหลอมรวมเข้ากับร่างของต้นฉบับแล้ว อารมณ์และความคิดของเขาก็กลมกลืนไปกับต้นฉบับร่างหมด เขากลัวขึ้นมา ไม่อยากพูดอะไร ส่ายหัวแล้วก็อยากหลบออกไปจากที่นี่
เพิ่งมาถึงที่แปลกใหม่นี้ ไม่รู้จักใครสักคน ในวันเดียวโทรศัพท์ถูกขโมย แจ้งตำรวจก็ไม่ช่วยอะไร ยังต้องเจอเด็กเถื่อนที่มาดักขวาง ตอนนี้ถูกล้อมอยู่อีก
น่องของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวสั่นงันงก อยากแค่รีบหลุดออกไปจากที่นี่ให้ได้
แต่คนตรงหน้าจะปล่อยให้เขาหนีง่าย ๆ ได้อย่างไร ยิ่งเขากลัวจนไม่กล้าพูดไม่กล้าขยับ หนุ่มผมเหลืองก็ยิ่งเบ่งความกล้า
“ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ?”
อายุจริงของเด็กหนุ่มน้อยกว่าเขาเสียอีก แต่แรงอาการกลับสูงกว่าไม่รู้กี่หัว
“มาเที่ยวที่นี่รึเปล่า?”
เขาหนีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว มองแววท่าทางของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวแล้วเดา
แค่มองก็ไม่เหมือนคนท้องถิ่น การแต่งกายก็ต่างจากที่นี่ หลังตรงซะขนาดนั้น แต่งตัวประณีตขนาดนี้ ไม่รู้หลงมาจบซอยนี้ได้อย่างไร
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวปรับน้ำเสียงให้นิ่ง แกล้งทำเป็นสุขุม “เปล่า”
“โอ้ว~~” เด็กหนุ่มแน่ใจขึ้นมา “คนต่างถิ่นเนี่ยนะ มาเรียนที่นี่หรือมาเที่ยว ที่เหี่ยว ๆ นี่มีอะไรให้เที่ยวเนี่ย”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ทันได้พูด ข้างหลังก็มีเสียงโห่ฮิ้วแทรกเข้ามาหลายเสียง ดูท่าคุ้นเคยกับเด็กหนุ่มดี
เป็นเสียงเด็กหญิงคนหนึ่ง เสียงดังลั่น ออกสำเนียงท้องถิ่น
“เอ็งทำอะไรน่ะหา่ยเฮียงดำ ไปขวางทางสาวสวยทำไม คนเขาจะออกไปมองไม่เห็นรึไง?”
“ใช่แล้ว” อีกเสียงหนึ่งก็เสริม “ทำตัวเป็นโจรผจยเถื่อนแบบนั้นไม่ได้ไหม เดี๋ยวฉันโทรแจ้งตำรวจจับเอ็งเข้าบึก”
เสียงเพี้ยนมาก เสียงเป็ดผู้ชาย ยังอยู่ในช่วงเสียงกำลังเปลี่ยน
พวกข้างหลังหัวเราะครืน ปนกับคำด่าล้อเลียนเขาสองสามประโยค เด็กหนุ่มตรงหน้าก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ หัวเราะด่ากลับไปบ้าง
ซอยไม่กว้าง ถ้าจะย้อนกลับทางเดิมก็ต้องเลาะผ่านตัวเด็กหนุ่ม อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกขัดใจที่จะหนีทางนั้น
ข้าง ๆ มีร้านเปิดกันกระจัดกระจายไม่รู้ค้าอะไร ดูท่าจะเก่าแก่มาหลายปี อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวกำลังลังเลอยู่ว่าจะแกล้งเดินเข้าไปเดินดูร้านสักแห่ง ก็ได้ยินเสียงข้างหลังพูดถึงขึ้นมา
“ผมแค่อยากถามว่าเธอมาที่นี่ทำอะไร เธอดูไม่เหมือนคนแถวนี้เลยนะ”
“เอ็งไปสนใจว่าคนเขามาทำอะไรทำไม เขาจะหนีออกจากบ้านก็ไม่ได้หรือไง?”
“ได้ได้ได้ มีอะไรไม่ได้ล่ะ...”
……
หัวใจของอวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเต้นตุบ ๆ กระชับสายสะพายกระเป๋าแน่นขึ้น ระหว่างที่พวกนั้นกำลังคุ้เคาะกันหยอกล้อกัน เขาก็หันหลังเดินตรงเข้าไปทางร้านที่ไม่ไกลนัก
“เอ๊ะ เธอเดินหนีไปทำไม?”
“สาวสวย จะไปไหนน่ะ?”
“ฮ่า ๆ ๆ เฮียงดำทำเธอตกใจแหละ ไปดูซิ หน้าเอ็งไม่เหมือนคนดีเลย”
อวี้เหมี่ยวเหมี่ยวเร่งฝีเท้า บังเอิญร้านเป้าหมายของเขา—ร้านที่ดูสะอาดกว่าคนอื่น—ประตูกระจกเปิดออกขึ้นมาพอดี มีเงาร่างหนึ่งกำลังจะก้าวออกมา
รูปร่างสูงใหญ่ เป็นผู้ใหญ่
ในสถานการณ์แบบนี้ ความปลอดภัยของผู้ใหญ่คนเดียวสูงกว่าก๊วนเด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะที่ไล่ตามกันเป็นฝูงหลายเท่านัก
เขาเดินเข้าไป คว้าแขนชายหนุ่มที่กำลังผลักประตูจะออกมาแล้วดันกลับเข้าไป
พร้อมพูดไปด้วยว่า
“พี่ พี่ พี่! ขอโทษนะขอโทษนะ เข้าไปเร็ว เข้าไปเร็วค่ะ”