ยามเย็น ณ ร้านอาหาร
เวินอวี่นั่งมองถนนที่คลาคล่ำไปด้วยรถราผ่านหน้าต่าง
เธอสวมเสื้อไหมพรมสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขายาวสีขาว ผมรวบไว้หลวม ๆ ด้านหลัง ดูอ่อนโยนและมีความรู้
สวี่อวิ้นก้าวฉับ ๆ เข้ามาในร้านอาหาร ก่อนเดินตรงไปยังที่นั่งริมหน้าต่าง
“อวี่อวี่ ขอโทษนะที่ให้รอนาน เมื่อกี้รถติดนิดหน่อย”
เวินอวี่เงยหน้าขึ้นยิ้ม “ไม่เป็นไร”
สายตาของเธอเลื่อนไปยังคนที่ตามหลังสวี่อวิ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่รอยยิ้มกลับแข็งค้างทันทีที่เห็นสวี่ว่าง
สวี่ว่างเองก็เห็นเธอและจำได้ทันทีว่าเป็นผู้หญิงที่เจอในโรงแรมวันนี้
ทั้งสองสบตากัน บรรยากาศราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
เธอเป็นเพื่อนสนิทของพี่สาวงั้นเหรอ?
เรื่องนี้ชักน่าสนุกแล้วสิ
ทันทีที่เห็นสวี่ว่าง หัวใจของเวินอวี่แทบกระดอนขึ้นมาถึงลำคอ ปลายนิ้วเผลอกำกางเกงแน่น
ผู้ชายที่ฉวยโอกาสตอนเธอเมาเมื่อคืน พาไปเปิดห้องโรงแรมและคิดไม่ซื่อ ที่แท้ก็คือน้องชาย “ที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย” ซึ่งเพื่อนสนิทพูดถึง
เธอกับน้องชายของเพื่อนสนิทในโรงแรม...
เหลวไหลสิ้นดี!
ความตกตะลึงฉายชัดในแววตาของทั้งคู่ ก่อนจะถูกสะกดกลั้นลงอย่างรวดเร็วในวินาทีถัดมา
สวี่อวิ้นโบกมือเรียกสวี่ว่างที่อยู่ด้านหลัง
“ยืนงงอะไรอยู่ นี่ไงพี่เวินอวี่ที่ฉันพูดถึงบ่อย ๆ เข้ามาทักทายสิ”
“อวี่อวี่ นี่สวี่ว่างน้องชายฉัน เมื่อก่อนเรียนอยู่ก็พักประจำ เลยยังไม่เคยเจอกัน”
เวินอวี่รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มไร้ที่ติ ทว่าน้ำเสียงกลับตึงเล็กน้อย “สวัสดีจ้ะน้องชาย”
เธอจงใจเน้นคำว่า “น้องชาย” พลางมองสวี่ว่างอย่างคมกริบ แววตาเต็มไปด้วยคำเตือน—ห้ามพูดถึงเรื่องนั้นแม้แต่คำเดียว!
สวี่ว่างมองเธอ ความประหลาดใจในดวงตาค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยแววขบขัน
เขายื่นมือออกมา มุมปากยกยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “สวัสดีครับพี่เวินอวี่”
เวินอวี่มองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นมือไปจับ
ทันทีที่มือสัมผัสกัน สวี่ว่างก็แอบใช้นิ้วเกี่ยวฝ่ามือเธอเบา ๆ ทว่าบนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มใสซื่อไร้พิษภัย
เวินอวี่รีบชักมือกลับ โกรธจนเขี้ยวแทบขึ้นกับท่าทีหยอกเย้าของสวี่ว่าง ปลายรองเท้าบิดพื้นอย่างแรง
สวี่อวิ้นไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ
“อวี่อวี่สั่งอาหารหรือยัง?”
“สั่งอาหารขึ้นชื่อไปสองสามอย่างแล้ว พวกเธอดูสิว่าจะเพิ่มอะไรอีกไหม”
สวี่ว่างรับเมนูจากพนักงานมาเปิดดูส่ง ๆ แต่สายตากลับเหลือบไปมองเวินอวี่เป็นระยะ คอยพินิจเธออย่างละเอียด
สวี่อวิ้นกำลังเล่าเรื่องจิปาถะและเรื่องสนุก ๆ ในชีวิตช่วงนี้ให้เวินอวี่ฟัง ส่วนสวี่ว่างก็รับฟังอยู่ด้วย บทสนทนาพอดีพาดพิงถึงร้านนั่งดื่มสบาย ๆ ชื่อ “เย่พ่าน”
สวี่ว่างยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉวยโอกาสพูดแทรกขึ้นว่า “ผมเคยไปร้านนั้น ค็อกเทล ‘พบพาน’ ของที่นั่นรสชาติพิเศษมาก ผมว่าพี่เวินอวี่น่าจะชอบ”
มือที่เวินอวี่กำแก้วน้ำอยู่เกร็งขึ้นเล็กน้อย แววตาวูบไหวด้วยอารมณ์แปลก ๆ
ร้านนั่งดื่มเย่พ่าน—ก็คือที่ที่เธอเมาเมื่อคืน
เธอเงยหน้าสบตากับดวงตายิ้ม ๆ ของสวี่ว่าง ภายในนั้นมีประกายซุกซนวาววับ
ไอ้เด็กแสบจงใจชัด ๆ!
“ฉันไม่ค่อยไปร้านแบบนั้น แล้วก็ไม่ชอบด้วย” เวินอวี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนจับอารมณ์ไม่ได้ แต่มือใต้โต๊ะกำแน่นเป็นหมัดแล้ว
“เหรอครับ?” สวี่ว่างเลิกคิ้ว “แต่ผมว่าที่นั่นเหมาะกับการ...ผ่อนคลายดีนะ โดยเฉพาะตอนเครียด ๆ ดื่มสักหลายแก้ว ตื่นมาอีกวันก็จำอะไรไม่ได้แล้ว”
สวี่อวิ้นได้ยินแล้วก็สนใจร้านนั่งดื่มนั้นขึ้นมาทันที “น้องเคยไปเหรอ?”
“เคยไปครั้งหนึ่ง แล้วก็เจอเรื่องน่าสนใจเข้า”
“เรื่องอะไร เล่าให้ฟังหน่อยสิ” สวี่อวิ้นถาม
สวี่ว่างจ้องเวินอวี่เขม็ง พลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“ผมช่วยพี่สาวคนหนึ่งที่เมาอยู่ที่นั่น อุตส่าห์ดูแลอย่างหวังดี แต่ดูเหมือนเธอจะไม่เห็นคุณค่าเลยครับ” น้ำเสียงของสวี่ว่างฟังดูน้อยอกน้อยใจ ราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่ ทำดีแล้วยังถูกเข้าใจผิด
สวี่อวิ้นวางมือบนไหล่สวี่ว่าง หัวเราะจนไหล่สั่น “น้อง ช่วงนี้อ่านนิยายเยอะไปหรือเปล่า แต่งเรื่องมาแกล้งพี่เหรอ?”
สวี่ว่างยกแก้วน้ำขึ้นจิบ แล้วจ้องเวินอวี่เขม็ง “พี่เวินอวี่คิดว่าเรื่องที่ผมแต่งเป็นยังไงครับ?”
สวี่อวิ้นไม่เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของสวี่ว่าง แต่เวินอวี่ซึ่งเป็นคนในเหตุการณ์กลับรู้ว่าเขากำลังเตือนเธอ หรือไม่ก็ข่มขู่กันซึ่ง ๆ หน้า
พี่สาวมีจุดอ่อนอยู่ในมือผมแล้วนะ
เวินอวี่สูดหายใจลึก พลางคิดว่าจะโต้กลับอย่างไร
เธอมองสวี่อวิ้นแล้วจงใจเปลี่ยนเรื่อง “อวิ้นอวิ้น น้องชายเธอเพิ่งเรียนจบมัธยมปลายก็ออกไปดื่มข้างนอกแล้ว ต่อไปต้องดูแลให้มากหน่อย อย่าปล่อยให้ออกไปเที่ยวตามใจชอบ อายุยังน้อย เดี๋ยวก็เรียนรู้เรื่องไม่ดีจากคนอื่นหรอก”
สวี่อวิ้นคิดว่าเพื่อนสนิทพูดมีเหตุผล
เธอขยี้หัวสวี่ว่างทีหนึ่ง แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “อวี่อวี่พูดถูก น้องอายุเท่าไรเองถึงไปสถานที่แบบนั้น ต่อไปห้ามไปอีก”
สวี่ว่างยกมือจัดผมที่ยุ่งเหยิง “พี่พูดอย่างเดียวก็พอได้ไหม ไม่ต้องขยี้หัวผมเหมือนตอนเด็ก ๆ ตลอดก็ได้”
“อ้าว พี่ขยี้หัวน้องไม่ได้แล้วเหรอ ขยี้สิ ขยี้!”
สวี่อวิ้นใช้สองมือขยี้หัวสวี่ว่างจนยุ่งเหยิงไปหมด
เวินอวี่มองสวี่ว่างที่ถูกแกล้งจนผมยุ่งเหยิงแต่ทำอะไรไม่ได้ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
พนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟครบอย่างรวดเร็ว
เวินอวี่คีบเนื้อปลาใส่ชามสวี่ว่าง แล้วจงใจพูดว่า “น้องชาย ต้องเชื่อฟังพี่สาวนะ ยังอยู่ในวัยโต กินเนื้อให้เยอะ ๆ อย่าคิดแต่จะออกไปเที่ยว”
สวี่ว่างมองเนื้อปลาในชาม ก่อนเงยหน้ามองเวินอวี่ แววตาวาบผ่านด้วยประกายอันตราย
เขาคีบซี่โครงชิ้นหนึ่ง ลุกขึ้นยืน แล้ววางลงในชามของเวินอวี่อย่างเอาใจใส่ ก่อนกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่มีแค่สองคนได้ยินว่า “พี่ไม่รู้เหรอว่าผมแข็งแรงแค่ไหน?”
ใบหน้าของเวินอวี่แดงวาบขึ้นมาทันที ครึ่งหนึ่งเพราะอาย อีกครึ่งเพราะโกรธ
สวี่อวิ้นดึงเสื้อสวี่ว่างให้กลับไปนั่ง “จะคีบอาหารก็คีบสิ เข้าไปใกล้ขนาดนั้นทำไม รู้จักมารยาทบ้าง”
“พี่ ผมแค่กลัวเสื้อเปื้อนน้ำมันไง ถ้าเสื้อสกปรก พี่ก็ต้องซักให้ผมสิ”
สวี่อวิ้นคีบซี่โครงชิ้นหนึ่งใส่ชามสวี่ว่าง แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ฉันไม่ซักเสื้อให้น้องหรอก โตป่านนี้ยังไม่เคยช่วยพี่ซักผ้าสักครั้ง”
พอได้ยินเช่นนั้น เวินอวี่ก็นึกถึงเสื้อผ้าของสวี่ว่างที่ตากอยู่บนระเบียงบ้าน
พอกลับถึงบ้าน เธอก็ซักมันซ้ำไปอีกหลายรอบ
มื้ออาหารดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดชวนประหลาด
ทุกครั้งที่สวี่อวิ้นพูด สวี่ว่างกับเวินอวี่ก็จะพักรบชั่วคราว แต่เมื่อสวี่อวิ้นก้มดูโทรศัพท์ การปะทะกันทางสายตาของทั้งคู่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
สวี่ว่างรุกหนัก ถึงขั้นใช้เท้าถูไถขาเวินอวี่ใต้โต๊ะ ขณะที่แสร้งถามด้วยท่าทีเป็นห่วงว่า “พี่ ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ ช่วงนี้พักผ่อนไม่พอหรือเปล่า?”
เวินอวี่วางตะเกียบแล้วลุกพรวดขึ้น “ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะ”
“บังเอิญเลย ผมก็อยากไปเหมือนกัน”
สวี่ว่างลุกขึ้นแทบจะทันที
ทั้งสองคนลุกจากที่นั่งแล้วเดินตามกันออกไป ผ่านโถงใหญ่ มุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ
สวี่อวิ้นมองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ด้วยความสงสัย
อยู่ดี ๆ ทำไมถึงอยากไปห้องน้ำกันทั้งคู่ล่ะ?