เพิ่งเลี้ยวพ้นมุมอับที่ไร้ผู้คน เวินอวี่ก็หันขวับ คว้าแขนสวี่ว่างแล้วกระชากเขาไปชิดกำแพง
“ตกลงนายต้องการอะไรกันแน่?” เธอกดเสียงต่ำ ดวงตาลุกโชนด้วยโทสะ
สวี่ว่างถูกเธอกดติดกำแพง แต่กลับไม่ลนลานสักนิด แถมยังยิ้มกว้างกว่าเดิม “พี่สาว ผมก็แค่อยากแกล้งพี่เล่น เราสองคนเห็นกันหมดทุกซอกทุกมุมแล้วนี่นา คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น”
“เรื่องเมื่อคืน ห้ามบอกพี่สาวนายเด็ดขาด!” เวินอวี่เห็นท่าทีไม่ยี่หระของสวี่ว่างที่เหมือนกำลังท้าทายว่าเธอจะทำอะไรเขาได้ ก็เดือดจนแทบควันออกหู เธอยกมือข้างหนึ่งบีบแก้มเขาแรง ๆ “ห้ามพูดแม้แต่คำเดียว ได้ยินไหม!”
ทั้งคู่ยืนใกล้กันมาก สวี่ว่างได้กลิ่นกุหลาบจาง ๆ จากตัวเวินอวี่
เขาเอียงคอ แสร้งทำหน้าสงสัย “พี่สาว เราไม่ได้ทำเรื่องน่าอายอะไรสักหน่อย ผมดูแลพี่ตอนเมาทั้งคืน ยังไม่ได้ยินแม้แต่คำขอบคุณสักคำ พอตื่นมาตอนเช้าพี่ยังทำร้ายผมอีก แบบนี้ผมก็ขาดทุนแย่สิ...”
เวินอวี่ถลึงตามองเขาอย่างโมโห หน้าอกอวบอิ่มขยับขึ้นลงตามแรงหายใจ เธอกัดฟันพูดว่า “ทำร้ายอะไร อย่าพูดมั่ว ฉันให้เงินนายแล้ว!”
สวี่ว่างยกยิ้มเยาะ ปลายเท้าแตะพื้นก่อนจะหมุนตัวโอบเอวเวินอวี่ แล้วดันเธอเข้ากับกำแพง เขาก้มมองดวงตาเธออย่างไม่วางตา “พี่สาว เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ เงินนั่นเป็นค่าตัว พี่ซื้อบริการผมไปแล้ว”
ใจเวินอวี่ปั่นป่วน เธอหลบตา ไม่กล้าสบตาสวี่ว่าง
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอไอ้คนบ้าที่กล้าดีขนาดนี้
ฉันเป็นเพื่อนสนิทของพี่สาวนายเชียวนะ!
มือที่สวี่ว่างโอบเอวเวินอวี่กระชับแน่นขึ้น ร่างของทั้งคู่แทบแนบชิดกัน
ไออุ่นจากลมหายใจของสวี่ว่างรินรดติ่งหูอ่อนนุ่มของเธอจนขึ้นสีแดงระเรื่อ เขากระซิบข้างหูว่า “พี่สาว พี่ก็คงไม่อยากให้เพื่อนรักรู้หรอกใช่ไหมว่าพี่นอนกับน้องชายของเธอแล้ว?”
ร่างของเวินอวี่อ่อนยวบแทบกลายเป็นน้ำ แก้มแดงจัด เธอเม้มปากพลางเงยหน้ามองเขา ในดวงตามีทั้งความเขินอายและความขุ่นเคือง
“แกร๊ก!”
ประตูโกดังเปิดออก หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมถือโทรศัพท์คุยสายอยู่
พอเห็นทั้งคู่ เธอก็อ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ารีบเดินจากไป ทั้งยังอดบ่นใส่คนปลายสายไม่ได้ว่า
“เด็กสมัยนี้นี่นะ อดใจรอกันสักนิดไม่ได้เลยหรือไง เรื่องแบบนั้นกลับไปทำที่บ้านก็ได้แท้ ๆ...”
เสียงของหญิงคนนั้นลอยเข้าหูทั้งคู่
เวินอวี่หน้าแดงกว่าเดิม เธอก้มหน้าด้วยความเขินอายและเอนตัวซบอยู่ในอ้อมแขนสวี่ว่าง
สวี่ว่างเองก็ทำหน้าเก้อเขิน เขายกมือเกาจมูก
ทันใดนั้น เสียงคุ้นหูที่เจือความสงสัยก็ดังมาจากด้านหลัง
“อวี่อวี่ น้องชาย ทำอะไรกันอยู่เหรอ?”
ทั้งคู่หันขวับ สวี่อวิ้นยืนอยู่ตรงมุมทางเดิน มองท่าทางคลุมเครือของพวกเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
เวินอวี่ผลักสวี่ว่างออกจากอ้อมแขน แล้วรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
สวี่ว่างยิ้มอย่างใจเย็น “เมื่อกี้พี่เวินอวี่เกือบชนคนตอนเลี้ยว ผมเลยช่วยพยุงไว้น่ะ”
สวี่อวิ้นมองเวินอวี่อย่างคลางแคลง “จริงเหรอ?”
เวินอวี่พยักหน้ารัวเหมือนไก่จิกข้าว อยากรีบกลบเรื่องนี้ให้มิด
จะให้เพื่อนสนิทรู้ไม่ได้ว่าตัวเองนอนกับน้องชายของเธอ
สวี่อวิ้นไม่ได้คิดอะไรต่อ เธอคล้องแขนเวินอวี่แล้วเดินไปห้องน้ำด้วยกัน
สวี่ว่างมองแผ่นหลังของเวินอวี่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “กุหลาบหอมดีนะ แต่อยู่ใกล้แล้วโดนหนามตำ”
……
ที่โต๊ะอาหาร
สวี่อวิ้นหันไปถามสวี่ว่าง “น้องชาย จะไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยวันไหน?”
สวี่ว่างตอบว่า “พรุ่งนี้เลย”
สวี่อวิ้นพยักหน้า ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาพลันเป็นประกายแล้วหันไปหาเวินอวี่
“อวี่อวี่ น้องชายฉันเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอนะ!” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความร่าเริง
พอได้ยิน เวินอวี่ก็เงยหน้ามองสวี่ว่าง แววเจ้าเล่ห์วาบผ่านดวงตา
ไอ้ตัวแสบเรียนอยู่หลินต้าเหรอ?
เดี๋ยวนะ...เขาเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งด้วยเหรอ!?
เวินอวี่รู้สึกว่าเรื่องนี้ยิ่งเหลวไหลเข้าไปใหญ่
ไม่ใช่แค่เธอได้นอนกับน้องชายของเพื่อนสนิท อีกฝ่ายยังเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเดียวกับเธออีก
สวี่ว่างเองก็จับประเด็นสำคัญได้
มหาวิทยาลัยของพวกเธอเหรอ?
ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้เป็นอาจารย์ของหลินต้าหรอกนะ!?
บ้าเอ๊ย คงไม่บังเอิญขนาดนั้นจริง ๆ หรอกใช่ไหม?
“อวิ้นอวิ้น น้องชายเธอเป็นนักศึกษาหลินต้าเหรอ?” เวินอวี่ถาม
สวี่อวิ้นพยักหน้า “ใช่สิ เมื่อกี้เขาไม่ได้บอกเหรอว่าพรุ่งนี้จะไปรายงานตัว เป็นนักศึกษาใหม่ปีนี้น่ะ”
“น้องชาย ฉันลืมบอกไปเลย พี่เวินอวี่เป็นรองศาสตราจารย์คนใหม่ของคณะอักษรศาสตร์หลินต้าปีนี้”
พอได้ยินคำว่า “คณะอักษรศาสตร์” กับ “รองศาสตราจารย์” ตะเกียบในมือสวี่ว่างก็หล่นลงบนโต๊ะดังเพียะ ดวงตาเบิกกว้าง
สวี่ว่างยังคงมีความหวังริบหรี่เป็นครั้งสุดท้าย เขามองเวินอวี่แล้วถามว่า “พี่เป็นอาจารย์ของหลินต้าจริง ๆ เหรอ?”
เวินอวี่ยิ้มบาง ๆ “ใช่สิ ไม่คิดเลยว่าน้องชายจะเป็นนักศึกษาหลินต้าเหมือนกัน บังเอิญจังนะ!”
พอได้ยินคำตอบนั้น สวี่ว่างก็เหมือนถูกฟ้าผ่า
เขาอยากเปลี่ยนลำดับเลือกมหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว
หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ สวี่ว่างเลือกคณะอักษรศาสตร์ของหลินต้าไว้เป็นอันดับที่สมัคร
ผู้หญิงที่นอนร่วมเตียงกับเขาเมื่อคืน ไม่เพียงเป็นเพื่อนสนิทของพี่สาว แต่ยังเป็นรองศาสตราจารย์ในคณะที่เขาจะเข้าเรียนอีกด้วย
เขาไม่ได้กลายเป็นแกะเดินเข้าปากเสือหรอกเหรอ?
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่สวี่อวิ้นวางไว้บนโต๊ะก็ดังขึ้น
เธอรับสายแล้วแนบโทรศัพท์กับหู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน
“ได้ ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้”
สวี่อวิ้นวางสาย มองสวี่ว่างแวบหนึ่งแล้วพูดกับเวินอวี่ว่า “อวี่อวี่ งานทางฝั่งฉันมีปัญหานิดหน่อย ช่วยไปส่งน้องชายฉันกลับบ้านหน่อยได้ไหม?”
สวี่ว่างได้ยินแล้วก็ทำหน้าปฏิเสธอย่างเห็นได้ชัด
พี่สาวที่ไหนส่งน้องชายแท้ ๆ เข้าไปในปากหมาป่ากัน
สวี่ว่างรีบพูดว่า “ไม่ต้องรบกวนอาจารย์เวินหรอกครับ ผมเรียกรถกลับเองได้”
ยิ่งสวี่ว่างปฏิเสธ เวินอวี่ก็ยิ่งตั้งใจจะไปส่งเขา
“ได้สิ ฉันจะไปส่งน้องชายเธอกลับบ้าน ระหว่างทางจะได้คุยกับเขาเรื่องการให้เกียรติอาจารย์สำหรับนักศึกษาใหม่สักหน่อย”
สวี่อวิ้นหยิบกระเป๋าลุกขึ้น ก่อนออกไปเธอขยี้หัวสวี่ว่าง แต่ไม่ทันเห็นสายตาขอความช่วยเหลือของเขา “เดี๋ยวพี่เวินอวี่จะไปส่งกลับบ้าน ถึงแล้ววิดีโอคอลมาหาพี่ด้วยล่ะ อย่าแอบหนีออกไปเที่ยวอีก รีบนอน พรุ่งนี้ต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย”
สวี่ว่างมองแผ่นหลังพี่สาวที่เดินจากไป ยื่นมือหวังคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ จนกระทั่งประตูปิดดังปัง
สวี่ว่างถอนหายใจ เงยหน้ามองเวินอวี่ที่นั่งตรงข้ามพร้อมรอยยิ้ม ดวงใจเย็นวาบไปครึ่งหนึ่งทันที
“เอ่อ...ผมเรียกรถกลับเองก็ได้ครับ ไม่ต้องรบกวนอาจารย์เวินไปส่งถึงบ้านหรอก”
เวินอวี่ได้ยินแล้วก็ไม่พอใจทันที
“ไม่ได้หรอก ฉันรับปากพี่สาวนายแล้วว่าจะไปส่งถึงบ้าน ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกลางทาง พี่สาวนายไม่ตามมาทวงน้องชายจากฉันหรือไง?”
เวินอวี่เรียกพนักงานมาเช็กบิล
“รออะไรอยู่ล่ะ ไปกันเถอะ พอดีฉันมีเรื่องอยากคุยกับนายให้รู้เรื่อง” แววตาเวินอวี่วาบด้วยความคมกริบ
สวี่ว่างไม่รู้ว่าข้างนอกมีอันตรายหรือเปล่า แต่ผู้หญิงตรงหน้านี่แหละที่เป็นภัยคุกคามต่อความปลอดภัยของเขามากที่สุด
พอออกจากร้านอาหาร
สวี่ว่างเพิ่งคิดจะชิ่ง แขนก็ถูกมือเรียวเล็กคว้าไว้แน่น
เวินอวี่มองเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “คิดจะหนีเหรอ? มากับฉัน”
สวี่ว่างยอมรับความจริงอย่างสงบ เขาถูกเวินอวี่ลากไปข้างรถอาวดี้ เอเจ็ด
สวี่ว่างมองรถตรงหน้า ดวงตาพลันสว่างวาบ รถคันนี้เขาชอบจริง ๆ!
เขาอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้รวยจริง ๆ มิน่าล่ะถึงจ่ายหนักขนาดนั้น หรือเขาจะยอมเสียเปรียบนิดหน่อย ให้เธอซื้อบริการอีกสักหลายครั้ง จะได้มีเงินค่าครองชีพ?
“ชอบเหรอ?” เสียงไร้อารมณ์ของเวินอวี่ดังขึ้นข้างหู
“ชอบครับ” สวี่ว่างตอบตามตรง
“อยากจับไหม?”
“เอาสิ”
สวี่ว่างยื่นมือไปทางหน้าอกเวินอวี่
เวินอวี่รีบถอยหนึ่งก้าว แล้วตีหลังมือเขาอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำ “ไอ้ตัวแสบ! ถ้ายังทำแบบนี้อีก ฉันจะบอกพี่สาวนายว่านายฉวยโอกาสตอนฉันเมาพาไปเปิดห้องที่โรงแรม นายมันไอ้ผู้ชายเลว!”
สวี่ว่างทำหน้าใสซื่อ “อะไรเนี่ย ทำไมผมกลายเป็นผู้ชายเลวไปได้? พี่เป็นคนบอกให้ผมจับเองไม่ใช่เหรอ?”
เวินอวี่ไม่อยากเถียงกับเขาต่อ จึงพูดเสียงเย็นชา “ขึ้นรถ”
สวี่ว่างขึ้นไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ ประสานมือไว้หลังศีรษะแล้วหลับตาพัก
เวินอวี่ขึ้นนั่งตรงเบาะคนขับ หันไปมองสวี่ว่างอย่างสนใจแล้วถามว่า “นายเรียนที่หลินต้าอยู่คณะไหน? ฉันสนิทกับพี่สาวนายขนาดนี้ น่าจะดูแลนายหน่อย”
สวี่ว่างไม่แม้แต่จะลืมตา “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ ผมไม่อยากให้ใครพูดว่าผมได้ทุนเพราะมีเส้น ผมทำด้วยความสามารถของตัวเองได้”
จากน้ำเสียงของสวี่ว่าง เวินอวี่จับประเด็นสำคัญบางอย่างได้
ทุนการศึกษา? เส้นสาย?
เธอขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบข้างหูสวี่ว่าง “นายคงไม่ได้เป็นนักศึกษาใหม่ของคณะอักษรศาสตร์เราหรอกใช่ไหม?”
สวี่ว่างลืมตาพรึ่บ สบเข้ากับสายตาของเวินอวี่
ผู้หญิงคนนี้ฉลาดเกินไปแล้ว
เขาซ่อนความตกใจไว้ในดวงตาแล้วขยับเข้าใกล้เธอ จงใจทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แคบลง
เวินอวี่รีบถอยหลัง ไม่ปล่อยให้เขาทำสำเร็จ
“ผมดูเหมือนเด็กสายศิลป์เหรอ?” สวี่ว่างถลกแขนเสื้อ เผยกล้ามเนื้อแน่นบนแขนแล้วตบเบา ๆ “ร่างกายผมแข็งแรงขนาดนี้ อยู่ได้ทั้งคืนไม่เหนื่อย แน่นอนว่าต้องเป็นนักศึกษาสายกีฬา ผมเรียนคณะพลศึกษา”
สวี่ว่างทำได้แค่หาทางหลอกเธอไปก่อน พลางภาวนาในใจว่าคณะจะไม่จัดให้เขาไปเรียนวิชาของเธอ
“คณะพลศึกษา...”
เวินอวี่กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด
น่าเสียดายที่ไอ้ตัวแสบคนนี้ไม่ได้ตกมาอยู่ในมือเธอ