ในห้องหนังสือ องค์ชายผิงหยางใช้ขี้ผึ้งปิดผนึกปากจดหมายที่เขียนเสร็จแล้วเหนือเปลวไฟ
เขาหันกลับมายื่นให้หลิงเฟิง “ควบม้าเร็ว นำจดหมายไปส่งให้เสด็จพ่อโดยเร็ว!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
หลิงเฟิงถือจดหมาย เตรียมตัวออกไป
“ในสวนดอกไม้เสียงดังอะไรกัน?” องค์ชายผิงหยางวางพู่กันกับแท่งหมึกบนโต๊ะหนังสือ
“องค์หวังกับคุณหนูกำลังไล่จับผีเสื้ออยู่ในสวนพ่ะย่ะค่ะ” หลิงเฟิงชะโงกหน้าออกไปมอง
มือขององค์ชายผิงหยางชะงัก “เข็นเปิ่นหวังออกไปดูหน่อย”
หลิงเฟิงเก็บจดหมายไว้ในอกเสื้อ แล้วเข็นรถเข็นมุ่งหน้าไปยังสวนดอกไม้
ในสวนดอกไม้ องค์หวังผิงหยางกำลังถือพัดกลมไล่ตามผีเสื้อสีน้ำเงินตัวหนึ่ง
“เร็วเข้า มันบินไปเกาะดอกไม้ทางขวาแล้ว!”
ตัวตัวยืนอยู่ด้านหลัง กระทืบเท้าและปรบมือส่งเสียงเชียร์นาง
องค์หวังผิงหยางยิ้ม พลางย่างเท้าอย่างแผ่วเบา ใช้พัดกลมไล่ผีเสื้อที่เกาะอยู่บนดอกไม้
องค์ชายผิงหยางไม่ได้เห็นชายาของตนมีชีวิตชีวาเช่นนี้มานานแล้ว
ครั้งสุดท้ายที่ชายาดูงดงามสดใสและร่าเริงเช่นนี้ ดูเหมือนจะเป็นช่วงที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ
หลังจากนั้น ระหว่างคิ้วของชายาก็ค่อย ๆ ปรากฏแต่ความเศร้าหมอง
องค์ชายผิงหยางมองตัวตัวที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด แล้วครุ่นคิดอย่างใช้ความคิด
บางที การตัดสินใจของเปิ่นหวังอาจถูกต้องแล้ว!
ตัวตัวเห็นผีเสื้อสีน้ำเงินอีกตัวบินออกมาจากพุ่มดอกไม้ แล้วบินผ่านเหนือศีรษะของนางไป
สายตาของตัวตัวไล่ตามผีเสื้อไป นางถอยหลังไปพลาง กระโดดขึ้นไปพลาง พยายามจะจับผีเสื้อให้ได้
“หยุดนะ!”
ตัวตัวได้ยินเสียงตวาดดังมาจากด้านหลัง นางจำได้ว่าเจ้าของเสียงคือองค์ชายผิงหยาง ผู้ที่ซื้อนางกลับมา
ตัวตัวสะดุ้งด้วยความกลัว เท้าเหยียบก้อนหินก้อนหนึ่งเข้า จึงเสียหลักลื่นไถลไปด้านข้างอย่างควบคุมไม่อยู่
“อ๊ะ!”
ตัวตัวตกใจจนร้องออกมา
องค์หวังผิงหยางที่กำลังจับผีเสื้ออยู่ลุกขึ้น แล้วเห็นตัวตัวกำลังเอนล้มลงไปในสระน้ำ
“ลูก!”
องค์หวังผิงหยางรีบวิ่งไปหาตัวตัว
ขณะที่ตัวตัวกำลังจะตกลงไปในสระน้ำ ในชั่วพริบตาราวสายฟ้าฟาด มือข้างหนึ่งคว้าตัวตัวไว้ แล้วโยนนางขึ้นไปบนฝั่ง
แต่คนที่คว้าตัวตัวไว้กลับตกลงไปในสระน้ำพร้อมรถเข็น
“ท่านอ๋อง!”
องค์หวังผิงหยางหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
“ท่านอ๋อง!”
หลิงเฟิงตกใจ เรื่องเมื่อครู่เกิดขึ้นเร็วเกินไป เขาไม่คิดว่าท่านอ๋องจะยื่นมือไปช่วยเด็ก
ตอนตัวตัวถอยหลังจนเกือบถึงขอบสระน้ำ องค์ชายผิงหยางตั้งใจเพียงจะห้ามไม่ให้นางถอยต่อ
ไม่คิดว่าตัวตัวจะกลัวจนลื่นล้ม แล้วพลัดตกลงไปในสระ
เดิมทีพวกเขายืนอยู่ห่างจากตัวตัวอยู่พอสมควร
หลิงเฟิงไม่คิดว่าท่านอ๋องจะขับเคลื่อนรถเข็นเข้าไปช่วยคน พอเขารู้สึกตัวก็สายเกินไปแล้ว
หลิงเฟิงกระโดดลงน้ำเสียงดังตูม แล้วช่วยองค์ชายผิงหยางขึ้นมาจากน้ำ
องค์หวังผิงหยางรีบถลาเข้าไปหา น้ำตาไหลพรากราวสายฝน
“ท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง! ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
องค์ชายผิงหยางลืมตาขึ้น ก็เห็นชายาที่มีสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย กับตัวตัวที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัว
เขาหันไปมองหลิงเฟิง “หลิงเฟิง อุ้มเปิ่นหวังกลับห้อง”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
“เขาเลือดออกแล้ว!”
ตัวตัวชี้ไปที่หัวเข่าขององค์ชายผิงหยาง พูดอย่างหวาด ๆ
หลิงเฟิงกับองค์หวังผิงหยางจึงสังเกตเห็นว่าเลือดที่หัวเข่าขององค์ชายผิงหยางซึมเปื้อนกางเกงจนชุ่มแล้ว
“เร็ว! รีบไปตามหมอมา!”
องค์หวังผิงหยางตกใจจนทำอะไรไม่ถูก หมอหลวงเคยกำชับไว้ว่าไม่ควรให้ท่านอ๋องบาดเจ็บอีกเป็นอันขาด มิฉะนั้นขาทั้งสองข้างนี้คงรักษาไว้ไม่ได้!
“หลิงเฟิง กลับห้อง!”
สีหน้าขององค์ชายผิงหยางย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง
หลิงเฟิงอุ้มองค์ชายผิงหยางขึ้น แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังห้อง
องค์หวังผิงหยางรีบร้อนตามเข้าไป เหลือตัวตัวนั่งอยู่บนพื้นตามลำพัง
หลวี่โต้วที่จัดการธุระเสร็จแล้วรีบตามมา นางเห็นตัวตัวนั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้นเพียงลำพัง จึงรีบเข้าไปพยุงขึ้น
“แหม คุณหนู มือของท่านเลือดออกอีกแล้ว!”
“ไปเจ้าค่ะ บ่าวจะพาท่านกลับไปทายา!”
ตัวตัวถูกหลวี่โต้วจูงกลับไป นางหันมองไปทางห้องหนังสือ
“หลวี่โต้ว เจ้าว่า...ข้าเป็นดาวอาถรรพ์จริงหรือ?”
หลวี่โต้วคุกเข่าลง มองตัวตัว
“คุณหนู ท่านไม่ใช่ดาวอาถรรพ์! วันที่ท่านกับคุณหนูใหญ่เกิด ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงอรุณ นกนับร้อยส่งเสียงขับขาน”
“แต่หลังจากข้าเกิด ท่านยายก็สิ้นใจ ท่านย่าก็ล้มป่วย”
“พวกท่านอายุมากแล้ว เกิด แก่ เจ็บ ตายเป็นเรื่องธรรมดา ไม่เกี่ยวกับคุณหนูเลยเจ้าค่ะ”
บนใบหน้าของตัวตัวปรากฏความเศร้า
“แต่เมื่อครู่ เขาช่วยข้าจนตกลงไปในสระน้ำ แถมยังเลือดออกมากมาย!”
หลวี่โต้วก็รู้เรื่องที่องค์ชายผิงหยางบาดเจ็บและกำลังตามหมอแล้วเช่นกัน
นางไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “คุณหนู ทุกคนล้วนมีชะตาของตนเอง”
ตัวตัวฟังคำว่า ‘ชะตา’ ของหลวี่โต้วไม่เข้าใจ นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนยกเท้าวิ่งไปทางห้องหนังสือ
“คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ?” หลวี่โต้วรีบวิ่งตามไป
ตัวตัวมาถึงด้านนอกห้องหนังสือ แล้วแอบชะโงกหน้าเข้าไปมอง
องค์ชายผิงหยางนอนอยู่บนตั่ง หลับตาอยู่ องค์หวังผิงหยางกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ ส่วนหลิงเฟิงเอาแต่ชะเง้อมองออกไปด้านนอก
“ท่านหมอมาแล้ว!”
ตัวตัวหลีกทางให้ ชายชราผมขาวคนหนึ่งเดินเข้าไป
ตัวตัวชะโงกหน้าเข้าไปมอง ชายชราเลิกกางเกงขององค์ชายผิงหยางขึ้นก่อน เพื่อตรวจดูหัวเข่าที่บาดเจ็บ
จากนั้นเขาก็นั่งลง เริ่มจับชีพจร
หลังจับชีพจรเสร็จ ชายชราลูบเคราพลางครุ่นคิด
“ท่านหมอหลี่ ขาของเปิ่นหวังเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ไม่ค่อยดีนัก” ท่านหมอหลี่ส่ายหน้า
“อะไรนะ? ขาของท่านอ๋องเป็นอย่างไรกันแน่?” องค์หวังผิงหยางหน้าถอดสี
“ขาของท่านอ๋องไม่ได้ขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน เดิมทีก็เปราะบางอยู่แล้ว”
“ตอนนี้ยังไปกระแทกเข้ากับของแข็ง ทำให้กระดูกสะบ้าหัวเข่าของท่านอ๋องแตก”
“กระดูกสะบ้าหัวเข่าที่แตกทิ่มทะลุผิวหนัง เลือดจึงไหลไม่หยุด”
ท่านหมอหลี่พูดจบก็ส่ายหน้าอย่างเสียดาย
“ข้าทำได้เพียงสั่งยาสำหรับรับประทานและทาภายนอก เพื่อขับพิษร้อน ถอนพิษ และบรรเทาอาการปวดดูก่อน แล้วค่อยดูว่าจะได้ผลหรือไม่”
“หากต่อจากนี้ไม่เกิดไข้สูงก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าท่านอ๋องมีไข้สูงไม่ลด ขาก็มีแต่ต้องตัดทิ้ง”
องค์หวังผิงหยางตกใจจนหยุดร้องไห้ไปเลย เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?
องค์ชายผิงหยางตบมือของชายาเบา ๆ “หลิงเฟิง พาท่านหมอหลี่ไปเขียนเทียบยา”
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอหลี่ เชิญทางนี้”
หลิงเฟิงพาท่านหมอหลี่ไปยังโต๊ะหนังสือด้านข้าง ท่านหมอหลี่หยิบพู่กันกับแท่งหมึกขึ้นมา เริ่มเขียนเทียบยา
องค์หวังผิงหยางกุมมือองค์ชายผิงหยางไว้แน่น ร้องไห้จนสะอึกสะอื้น
“ท่านอ๋อง หรือให้ส่งฎีกาไปถึงเสด็จพ่อ ขอให้พระองค์ส่งหมอหลวงในวังมารักษาท่านดีหรือไม่เพคะ?”
องค์ชายผิงหยางตบมือขององค์หวังเบา ๆ “ไม่ต้องหรอก ฝีมือท่านหมอหลี่ก็ไม่เลว”
องค์หวังผิงหยางไม่เข้าใจ เดิมทีท่านอ๋องยังดี ๆ อยู่ เหตุใดถึงต้องถูกตัดขาเสียแล้ว?
นางนึกขึ้นได้ว่าเป็นเพราะองค์ชายผิงหยางช่วยตัวตัว ถึงได้กระแทกหัวเข่าเข้า
เด็กคนนั้นช่างเป็นตัวซวยจริง ๆ!
องค์หวังผิงหยางกำมือสามีแน่นขึ้น
“ท่านอ๋อง หรือส่งเด็กคนนั้นไปเสียเถิด!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ขาของท่านก็คงไม่เป็นเช่นนี้!”
ตัวตัวที่อยู่ด้านนอกประตูยืนนิ่งงันอยู่กับที่
นางกำลังจะถูกทอดทิ้งอีกครั้งแล้วหรือ?