องค์ชายผิงหยางมิได้ตอบสนองใด หลิงเฟิงคุ้ยเคล้าหมอออกจากประตูไป พลันเห็นตัวตัวแอบซ่อนอยู่นอกบานประตู แต่กลับมิได้ทักทายแม้แต่คำเดียว
ในใจของตัวตัวเปี่ยมด้วยความเศร้าโศก นางเดินก้มหน้าออกไปข้างนอกโดยไร้จุดหมายใด ๆ
นางจะไปไหนได้เล่า
บิดามารดาแท้ ๆ ของนางขายนางไป ส่วนผู้ที่ซื้อนางไปกลับได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยชีวิตนางเอาไว้
ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะนางทั้งสิ้น!
นางก็คือดาวอาถรรพ์!
นางจะทำให้ผู้ใดก็ตามที่เมตตาต่อนางต้องถึงแก่ความตายทั้งหมด!
หลวี่โต้วเดินตามหลังตัวตัวอย่างเปี่ยมด้วยความห่วงใย ครั้งแรกเลยที่นางมองเห็นความสิ้นหวังจากตัวตัว
"หลวี่โต้ว อย่าตามหนูมาเลยนะ หนูจะทำให้เจ้าตายสิ!"
ตัวตัวเหลือบมองหลวี่โต้วอย่างโกรธเกรี้ยว ห้ามมิให้นางตามติด
"คุณหนู!"
"ห้ามตามหนูมา!"
ตัวตัวโกรธจัด นางโกรธตัวเองอย่างแรงกล้า!
นางสะบัดขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว หลวี่โต้วรีบรุดวิ่งตามไปทันที
หลิงเฟิงกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ชายหนุ่มได้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาดเรียบร้อยแล้ว
หลิงเฟิงหยิบจดหมายออกมาหนึ่งฉบับ "ท่านอ๋อง ไพร่พลเฝ้ารักษาไม่ดี จดหมายฉบับนี้เปียกชุ่มไปแล้วเพคะ"
องค์ชายผิงหยางรับไปดู ปรากฏว่าเป็นฎีกาที่เพิ่งเขียนถวายจักรพรรดิไปเมื่อครู่ ขอให้รับตัวตัวเป็นบุตรีบุญธรรม
"เมื่อสวรรค์ประสงค์เช่นนี้แล้ว ก็โปรดนำไปทิ้งเสียเถิด"
องค์ชายผิงหยางโบกมือจ้ำ
"หลิงเฟิง เจ้าจงไปสั่งให้ผู้ใดผู้หนึ่งไปถวายคำ เพียงแต่ว่า..."
หลิงเฟิงเอียงหูฟังอย่างตั้งใจ "รับทราบ ท่านอ๋อง ไพร่พลจะรีบรุดไปปฏิบัติเพคะ"
เมื่อหลิงเฟิงเดินออกไป องค์หวังผิงหยางก็เหลือบมองสวามีด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยข้อสงสัย
"ท่านอ๋อง ทำไมจึงทรงกระทำเช่นนั้นเล่า"