หลวี่โต้วมองตัวตัวด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย ตัวตัวจึงส่งสายตาบอกนางว่าไม่ต้องกังวล
หลิงเฟิงเดินตามหลวี่โต้วออกไปทั้งคู่ ภายในห้องเหลือเพียงตัวตัวกับองค์ชายผิงหยางอีกครั้ง
ตัวตัวรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ นึกอยากหาอะไรทำ
เจ้าหญิงน้อยหมุนดวงตากลอกไปมองดูรอบ ๆ ห้อง
ทันใดนั้นนางก็เห็นตู้หนังสือที่วางหนังสือเต็มไปหมด ดวงตากลม ๆ เบิกกว้าง
“ว้า~ หนังสือเยอะแยะเลย!”
องค์ชายผิงหยางมิได้เอ่ยปาก ทว่าเพียงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ตัวตัวเอียงศีรษะมององค์ชายผิงหยาง
“ท่านอ๋อง หนังสือพวกนั้น ท่านอ่านมาหมดแล้วหรือเปล่าคะ?”
เมื่อเห็นสีหน้าของตัวตัว องค์ชายผิงหยางรู้สึกราวถูกล้อเลียน
ตัวตัวแลบลิ้นเล็กน้อย แล้วกระโดดโลดเต้นร่ารีบวิ่งไปยังตู้หนังสือ
นางเงยหน้าขึ้นมอง ว้า! จริง ๆ ด้วย มากมายเหลือเกิน!
ดวงตาของตัวตัวเริ่มเปล่งประกายวิบวับ
เมื่อไรนางจะได้รู้จักอักษรมากมาย และได้อ่านหนังสือได้มากเท่านี้สักที?
องค์ชายผิงหยางมองท่าทางของตัวตัวนิ่งไม่ขยับ
เขาเห็นนางเฝ้ามองชั้นหนังสืออย่างอิจฉา แล้วลูบไล้เล่มหนังสืออย่างทะนุถนอม
“เจ้าชอบอ่านหนังสืองั้นรึ?”
“ใช่ค่ะ หลวี่โต้วบอกว่า พอหนูรู้จักอักษรเยอะ ๆ แล้ว ก็จะได้ไปสอบจอมเจิดจรัส!”
ตัวตัวเปล่งความคิดในใจออกมาโดยไม่มีวงแหวนป้องกันใด ๆ
“เชอะ!”
องค์ชายผิงหยางหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าผู้รับใช้ย่อมเข้าร่วมการสอบขุนนางมิได้ อีกทั้งตั้งแต่อดีตกาล ยังไม่เคยมีสตรีนางใดเข้าสอบขุนนางมาก่อน
เสียงหัวเราะเยาะขององค์ชายผิงหยางทำให้ตัวตัวไม่พอใจ