"เจ้าเมื่อครู่ทำสิ่งใด" องค์ชายผิงหยางเอ่ยถามเมื่อคนทั้งหมดลงจากห้องไปจนหมด
ตัวตัวแอบสยดสยองในใจ แต่ยังตอบอึกอัก "อ๋อ หนู หนูแค่อยากดูว่าคุณชายเป็นยังไงบ้างเองน่ะเพคะ"
องค์ชายผิงหยางจ้องตรวจตรานาง เห็นแววตาที่แกว่งไปมาไม่หยุด
ตัวตัวกำลังโกหก!
องค์ชายผิงหยางย้อนนึกดู เมื่อครู่ตัวตัวจับมือเขาไว้ รู้สึกสบายยิ่งนัก
สักครั้งเคยมีความรู้สึกแบบนี้เช่นกัน แต่คราวไหนกันแน่
องค์ชายผิงหยางขมวดคิ้ว หลับตาพริ้มระลึกถึงความหลัง
ตัวตัวเห็นองค์ชายผิงหยางขมวดคิ้วแน่น คิดว่าเขาโกรธขึ้ง
"คุณชายหิวหรือไม่เพคะ ไม่เช่นนั้น หนูไปเอาของทานมาให้จะได้ไหมเพคะ"
องค์ชายผิงหยางได้สติ มองร่างน้อยจิ๋วของตัวตัว แววตาแลบแค้นวาบผ่าน
"คนของวังวังเป็นอย่างไรกัน หมดสิ้นจนเจ้าต้องไปรับใช้เองรึไง"
ตัวตัวไม่เข้าใจความหมาย นางจ้องตรงตัวงงงวย
"เข้ามา!" องค์ชายผิงหยางสั่งบังคับ
ตัวตัวลังเลชั่วใจ แล้วจึงเดินเข้าไป
"คุณชายมีคำสั่งอันใดเพคะ"
องค์ชายผิงหยางเหยียดมือออกไปยังนาง "ส่งมือมา"
ตัวตัวสองมือลูบหลังไปข้างหลังทันที "หนูเมื่อครู่ไม่ได้ทำอะไรเลยเนอะเพคะ"
สีหน้าองค์ชายผิงหยางเคร่งเร้นลง "ส่งมา! ห้ามให้เปิ่นหวังต้องพูดเป็นครั้งที่สอง!"
ตัวตัวสะดุ้งเฮง แล้วจึงยื่นมือทั้งสองลงไปในอุ้งมือขององค์ชายผิงหยางอย่างสยดสยอง
องค์ชายผิงหยางกำมือนางไว้
มือของตัวตัวเล็กจิ๋วเพียงหนึ่ง แฝงเร้นความเย็นเยียบ