องค์หวังผิงหยางทอดสายตามองตัวตัว น้องเล็กคนหนึ่งที่กำลังแหงนหน้าพูดแนะนำสั่งสอนนางอย่างจริงจัง
ในใจของนางอบอุ่นไปทั้งดวง
"เอาเถอะ แม่กินเอง"
เหลียนซินที่ยืนอยู่ข้างหลังองค์หวังผิงหยางรีบตักซุปใส่ชามไว้ไม่ถึงครึ่งชาม
องค์หวังผิงหยางยกชามขึ้น ตักซุปเพียงคนเดียว หย่อนเข้าปาก
อืม รสชาติยังรับได้
นางเหลือบมองตัวตัวที่จ้องมองนางไม่กระพริบตา จึงยิ้มแล้วเริ่มจิบซุปทีละคำเล็ก ๆ
ตัวตัวจ้องมองจนองค์หวังผิงหยางดื่มซุปหมดทั้งชาม นางจึงยิ้มออกมา
"แม่ดื่มอีกหนึ่งชามนะ"
ตัวตัวมององค์หวังผิงหยางด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง
องค์หวังผิงหยางไม่มีทางเลือก จึงส่งชามให้เหลียนซิน
เหลียนซินแสดงความยินดีจนเต็มหน้า ทั้งที่คุณหนูหวังผิวเป็นฝ่าบาทไม่เคยมีพระนิสัยกินครั้งที่สองมาก่อน
ซุปสองชามติด ๆ กันสังเกตในท้อง องค์หวังผิงหยางรู้สึกเหมือนท้องน้อยอบอุ่นผ่อนคลาย
"พอแล้ว แม่กินไม่ลงแล้วจริง ๆ"
องค์หวังผิงหยางยิ้มมองตัวตัวที่ยังคงเคี้ยวเค้กแดดอยู่ แล้ววางชามและตะเกียบลง
ตัวตัวหน้าเป็นระกำแล้วว่า "แม่คะ พวกหนูไปเดินเล่นกันเถอะ"
องค์หวังผิงหยางกดตัวตัวกลับไปนั่ง "เรื่องเช่นนั้นยังไม่ได้ แผลบนตัวเจ้ายังไม่ได้รักษาหาย อย่าขยับตัวไปมาโดยพลการ"
ตัวตัวหมุนดวงตาไปรอบ ๆ แล้วยิ้มแจ่มใสให้องค์หวังผิงหยาง
"แล้วแม่กับเหลียนซินไปเดินเถอะ ตัวตัวนั่งรอที่นี่"
องค์หวังผิงหยางแรกเริ่มไม่มีใจจะไป แต่เมื่อทอดสายตาเห็นตัวตัวมองมาที่นางด้วยดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ