เมื่อตัวตัววิ่งมาถึงจู๋เซวียน กลับไม่เห็นแม่นมหลี่แห่งหนใด
หนูอ้วนกอดอก ยิ้มอย่างเป็นสุขเพราะความเดือดร้อนของผู้อื่น
“ฮึ่ม วันนี้แม่นมสอนตัวอักษรใหม่ ยังสอนเย็บปักถักร้อยแบบใหม่อีกด้วย”
“แม่นมยังบอกอีกว่าพรุ่งนี้จะสอนเรื่องอื่นให้อีก”
ใบหน้าของตัวตัวแสดงความผิดหวังออกมา
ไป๋เหอที่ยืนอยู่ข้างหลังนางไม่พอใจ ก้าวออกมายืนขวางหน้าตัวตัว
“เจ้านับเป็นสักตะกุ่มสักกะปลักหรือ ก็เพราะได้อาศัยบุญคุณหนูว่าเท่านั้น เจ้าถึงได้โชคดีได้เรียนรู้กับแม่นม”
“ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ยังกล้าอวดโอ่งี่เง่า เดี๋ยวนี้เล่า จะไปฟ้องแม่นม ให้ดูเลยว่าจะลงทัณฑ์เจ้าเช่นไร!”
หนูอ้วนตกใจในความกดดันของไป๋เหอ จึงวางมือลง ยืนตัวตรงอย่างเคารพ
นางรู้จักไป๋เหอดี รู้ว่าไป๋เหอเป็นสาวใช้ชั้นเอกประจำตัวฮูหยิน
“พี่ไป๋เหอคะ หนูแค่แกล้งเล่นกับตัวตัวเฉย ๆ เพคะ!”
ไป๋เหอได้ยินดังนั้น คิ้วโค้งก็ขมวดแน่นทันที
“ชื่อของคุณหนู จะเป็นที่ที่สาวใช้ใช้ขนาดนั้นได้เช่นไร ไม่กลัวถูกลิดลิ้นออกหรือ!”
หนูอ้วนสะดุ้งเฮือก มองไปที่ตัวตัว
“พี่ไป๋เหอ พูดว่าอะไรนะเพคะ”
“พี่ว่านางเป็นคุณหนูงั้นหรือ อย่าบอกว่าพี่ถูกหลอกนะเพคะ”
“นางกับหนูเหมือนกัน ต่างเป็นสาวใช้รับใช้แม่นมหลี่!”
“นางเป็นคุณหนูของหวังฟู่เมื่อไรกัน ฮึ่มฮึ่ม พี่ต้องถูกนางหลอกแน่เพคะ!”
“ถ้านางเป็นคุณหนูของหวังฟู่จริง หนูก็คงเป็นบุตรสาวของฮูหยินได้สิเพคะ”
หนูอ้วนชี้หน้าตัวตัวด้วยความโกรธแค้น
“เพี๊ยะ!”
ไป๋เหอไม่ลังเลตบหน้าหนูอ้วนเต็มแรง