ศีรษะเล็ก ๆ ของตัวตัวเอียงไปข้างหนึ่ง
“หนูยืมให้หลวี่โต้วไปแล้ว นางสัญญาว่าอ่านจบจะคืนให้หนู”
องค์ชายผิงหยางมิได้ซักถามต่อ
ตัวตัวสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าเหตุใดท่านพ่อจึงเอ่ยถึงเรื่องเล่มหนังสือ
“ท่านพ่อ หรือท่านประสงค์จะอ่านเล่มนั้น หนูจะรีบไปขอคืนจากหลวี่โต้วเดี๋ยวนี้”
ตัวตัวเพิ่งจะทรุดตัวลงจากตักขององค์หวังผิงหยาง ก็ถูกนางโอบกอดเอาไว้เสียก่อน
“เด็กนี่ เจ้าลืมบาดแผลบนหลังตัวเองแล้วรึไง”
ตัวตัวแลบลิ้นอย่างเขินอาย
องค์ชายผิงหยางบีบหมากเดินในมือ หมุนเล่นอยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่เป็นไร เล่มหนังสือนั้น ข้ายกให้เจ้า”
ตัวตัวดีใจเป็นอย่างยิ่ง “ขอบพระคุณท่านพ่อ”
องค์ชายผิงหยางโยนหมากเดินคืนลงในกล่อง
“มีเรื่องหนึ่ง ข้าประสงค์จะถามความเห็นของเจ้า”
ตัวตัวกะพริบดวงตากลมโต ท่านพ่อมีเรื่องต้องถามความเห็นจากนางงั้นรึ?
“สาวใช้คนเก่าของเจ้า หลวี่โต้ว เปิ่นหวังประสงค์จะเรียกนางกลับมารับใช้เจ้า เจ้าว่าอย่างไร”
ดวงตากลมโตของตัวตัวหมุนวน
นางไตร่ตรองชั่วครู่ แล้วส่ายหน้า
“ท่านพ่อ บทสนทนาของท่านกับท่านแม่เมื่อครู่ หนูได้ยินหมดแล้ว”
“หนูว่าการกระทำของแม่นมหลีถูกต้องแล้ว”
“อีกอย่าง ตอนนี้หนูโตขึ้นแล้ว หนูไม่ต้องการคนรับใช้”
องค์ชายผิงหยางได้ฟังดังนั้น จึงขมวดคิ้วขึ้น มิได้คาดคิดว่าตัวตัวจะกล่าวเช่นนี้
องค์หวังผิงหยางได้ฟังก็แย้มยิ้ม
“พูดจาเด็ก ๆ อย่างนี้ทำไม คุณหนูสูงศักดิ์เช่นไรจึงจะลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเองได้”
“เมื่อเจ้าไม่เห็นด้วยที่จะเรียกหลวี่โต้วกลับมา ส่วนไป๋เหอข้างกายแม่ ที่เจ้าก็คุ้นเคยดี แม่จะให้นางไปรับใช้เจ้าแทน”