องค์หวังผิงหยางลูบหัวของตัวตัวเบา ๆ
“เจ้าไปกับอิ้งเนียงที่รถม้าคันหน้านั้น สองท่านครูกำลังรออยู่”
ตัวตัวดึงชายแขนเสื้อขององค์หวังผิงหยาง
“คุณหนูขอให้มารดาก้มลงมาหน่อยสิเพคะ”
องค์หวังผิงหยางโค้งคมคิ้วงาม เธอก้มตัวลง
“ยังจะมีคำลับอะไรจะบอกมารดาอีกหรือ”
สวี่จิ้นซินเอามืออุดหูของอิ้งเนียง “ต้องเป็นถ้อยคำหวานที่ท่านอ๋องสั่งให้ตัวตัวบอกต่อแน่นอน!”
“อิ้งเนียง เราจะไม่แอบฟังกัน”
องค์หวังผิงหยางตวัดสายตาเอียงอายใส่สวี่จิ้นซิน แล้วหันไปมองตัวตัว
ตัวตัวเอามือปิดปาก เอนตัวเข้าไปใกล้หูขององค์หวังผิงหยาง
“คุณหนูคะ ท่านพ่อไม่มีผ้าเช็ดหน้าใช้แล้ว! ให้มารดาปักผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ให้ท่านเถิดเพคะ”
องค์หวังผิงหยางได้ยินดังนั้น ใบหน้าจึงแสดงความประหลาดใจ
ตัวตัวทำภารกิจสำเร็จ นางจูงมืออิ้งเนียงปีนขึ้นรถม้าคันหน้าไปอย่างร่าเริงเป็นลำนำ
สวี่จิ้นซินเดินเข้าไปข้างกายองค์หวังผิงหยาง บีบเนื้อนางเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“ท่านอ๋องของเจ้าพูดว่าอย่างไร ถึงได้ทำท่าประหลาดใจเช่นนี้?”
องค์หวังผิงหยางยิ้มฝืด “ไม่มีอะไร ไปกันเถิ ขึ้นรถม้าแล้วค่อยว่ากัน”
ทั้งสองขึ้นรถม้า รถม้าคันหน้าก็เริ่มเคลื่อนที่
องค์หวังผิงหยางจมอยู่ในความครุ่นคิด
คำพูดของตัวตัวเมื่อครู่ทำให้นางใคร่ครวญหาคำตอบไม่ได้สักที
นางจำได้ดีว่าเพิ่งปักผ้าเช็ดหน้าให้ท่านอ๋องผิงหยางไปหลายผืน
ท่านอ๋องผิงหยางจะบอกว่าไม่มีผ้าเช็ดหน้าใช้ได้อย่างไร?
หรือว่าฝีมือการปักของนางถอยลง ท่านอ๋องจึงไม่พึงพอใจ?