มือที่ปาดปากขององค์ชายผิงหยางหยุดค้างลง
“เจ้าทำเช่นนี้เพราะเหตุนี้รึ จึงแอบสั่งให้ห้องครัวจัดอาหารสองจานนี้มาโดยเจตนา?”
ตัวตัวดึงแขนเสื้อขององค์ชายผิงหยางเบา ๆ อย่างรีรอเอาใจ
“ต่อยเตีย อย่าโกรธเชียว!”
“ถาดของตัวตัว มีเหลืออยู่เพียบเลย!”
“ถาดของต่อยเตีย เหลือแค่นิดเดียวเอง!”
“ตัวตัวไปบอกคนครัวไว้แล้ว ให้เกลี่ยลดลงสักหน่อยหน่อย!”
ตัวตัวเกยิ้มนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เข้าหากัน หมายความว่า หน่อยหน่อย นั้นเล็กเท่าเล็บนิ้ว
องค์ชายผิงหยางจ้องตัวตัวนิ่งอยู่ชั่วครู่ ตัวตัวคิดว่าบิดาโกรธแล้ว
เจ้าหล่อนจึงก้มหน้า ลดเสียงลงขอโทษ
“ขอโทษเจ้าค่ะ ต่อยเตีย ตัวตัวแอบตัดสินใจเอง ตัวตัวผิดแล้ว!”
องค์ชายผิงหยางยื่นมือออกมา ตัวตัวสะดุ้งเฮือก คิดว่าองค์ชายผิงหยางจะลงมือตบ
แต่องค์ชายผิงหยางกลับยกคางของเจ้าหล่อนขึ้น ให้เงยหน้ามองตนตรง ๆ
“บัดนี้เจ้าก็เก่งขึ้นมากแล้วสินะ! อุบายเมื่อครู่ใช้ได้คล่องแคล่วนัก แม้แต่เปิ่นหวังยังถูกเจ้าหลอกผ่าน!”
ตัวตัวหลับตาลง ตั้งใจรับทุกข์อย่างไม่เกรงกลัว “ต่อยเตีย นั่นเพราะต่อยเตียสอนดีเอง!”
องค์ชายผิงหยางเห็นเปลือกตาของตัวตัวที่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีสั่นระริก ดวงตากลมกลอยอยู่ใต้เปลือกตาหมุนไม่หยุด
“เปรี้ยง!” องค์ชายผิงหยางหัวเราะออกมาเสียงดัง
ตัวตัวได้ยินเสียงหัวเราะ จึงลืมตาขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ มองบิดาตรงหน้า
เมื่อเห็นคิ้วและหางตาของบิดาโค้งงามเช่นนั้น เจ้าหล่อนก็ยิ้มตามไปด้วย
“ต่อยเตียยิ้มแล้วหล่อเหลามากเลย!”
รอยยิ้มขององค์ชายผิงหยางมลายลง เขาปล่อยตัวตัว แล้วนั่งตัวตรง