“แฮ่ก ๆ ๆ......”
หลี่จิ้นสำลักจนไอรุนราง ใบหน้าแดงก่ำไปทั้งหน้า
อิ้งเหนียงรีบยื่นมือตบหลังบิดาให้
ดวงตาของตัวตัวลอยผ่านความสงสัยวูบหนึ่ง
“ท่านอาจารย์หลี่ คนใหญ่คนโตแบบท่าน จะสำลักน้ำลายจนติดคาได้ยังไงเล่า?”
อาจารย์จางหนวดขยุ้ม ใบหน้าแย้มรอยยิ้ม
“จวงจูว่าถูกแล้ว คร้านดูท่า ร่างกายของท่านอาจารย์หลี่ไม่ค่อยจะสู้ดีเลยสินะ!”
หลี่จิ้นขวับตาใส่อาจารย์จาง
เจ้ารู้แท้ว่าข้าไอเพราะสาเหตุใด!
อาจารย์จางเม้มสายตาหนี อารมณ์กลับยิ่งเป็นสุข
ตัวตัวเริ่มเป็นห่วง แม้หลี่จิ้นจะหยุดไอแล้ว แต่สีหน้าของท่านกลับไม่ค่อยดีนัก
“ท่านอาจารย์ หรือหนูจะจับชีพจรให้เล่า?”
หลี่จิ้นรีบโบกมือ “ไม่เป็นไร ท่านเจ้าควรหันไปชมภายนอกต่อไปดีกว่า”
“ท่านอาจารย์หลี่ แน่หรือจะไม่เป็นอะไร? หรือทรงชาหนึ่งถ้วยเสียก่อนเล่า?”
“ดี” หลี่จิ้นพยักหน้า ยกถ้วยชาข้าง ๆ ขึ้น
ตัวตัวจึงวางใจ หันกลับไปมองนอกหน้าต่าง
คนสองคน คนหนึ่งสอน อีกคนหนึ่งเรียน ก็ยังงดงามน่าเมืองใจอยู่ไม่น้อย
เมื่อรถม้าจอดนิ่ง ตัวตัวยังเก็บอกเก็บใจไม่หาย
คนทั้งหลายลงจากรถ อาจารย์จางประสานมือคารวะองค์หวังผิงหยาง
“ฮูหยิน ข้าน้อยจะพาจวงจูไปยังสถานอื่น หากถึงชั่วยามใดจึงจะเสด็จกลับเข้าวัง ข้าน้อยจะพาจวงจูกลับมาในคราวนั้น”
องค์หวังผิงหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
นางไม่อาจวางใจให้ตัวตัวตามอาจารย์จางไปโดยลำพัง
อาจารย์จางชราภาพมากแล้ว หากเกิดเหตุใดขึ้น ย่อมไม่อาจคุ้มครองตัวตัวได้