เมื่อตัวตัวออกจากเรือนไม้ไผ่ ขาทั้งสองของนางสั่นเทาอยู่ในทีสุด
กระทั่งไป๋เหอมองไม่เข้าตา จึงแบกตัวตัวเดินกลับมาเอง
ตัวตัวไม่เคยคิดเลยว่าคุณหนูหลี่จะเข้มงวดถึงเพียงนั้น
ยิ้มห้ามให้เห็นฟัน เดินห้ามให้เห็นปลายเท้า นั่งห้ามโก่งเอว ยืนห้ามโยกคลอน
นี่ช่างยากลำบากยิ่งกว่าการฝึกฝนก่อนหน้านี้หลายเท่านัก
และก่อนจากกัน คุณหนูหลี่ยังได้กล่าวว่าพรุ่งนี้ต้องให้ตัวตัวไปอีก
พังหยาที่แอบมองอยู่นอกประตู ในใจรู้สึกสาสน
นางคิดว่า คุณหนูหลี่กำลังลงทัณฑ์ตัวตัวอยู่ในทางอ้อม
เมื่อองค์หวังผิงหยางเห็นตัวตัวถูกไป๋เหอแบกกลับมา ก็ตกใจยิ่งนัก
เมื่อสอบถามจนรู้ความแล้ว นางเจ็บปวดใจหนักหนา
"องค์ชายก็ใจร้อนเกินไปแล้ว ตัวตัวยังเล็กนัก ทำไมต้องเข้มงวดเช่นนี้"
"เหมาะเจ้าความเป็นอยู่ของตัวตัวบัดนี้ ก็ดีอยู่แล้ว"
"แม่ อย่าเป็นห่วงเลย พรุ่งนี้หนูหายดีแล้วนะ!" ตัวตัวปลอบองค์หวังผิงหยาง
"คุณหนูหลี่บอกว่า หนูเพิ่งทำเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงยังไม่ชิน"
องค์หวังผิงหยางลูบแก้มของตัวตัว "เหนื่อยนักหรือเจ้าของเรียน ลูกดีของแม่"
"ไม่เหนื่อยเลย" ตัวตัวยิ้มให้องค์หวังผิงหยาง
"แม่ คืนนี้หนูขอนอนด้วยกันกับแม่ได้ไหม"
ในดวงตาของตัวตัว แววคาดหวังส่องประกายผ่านมา
องค์หวังผิงหยางลังเลแวบหนึ่ง แล้วรับคำทันที
"ก็ดี แม่ก็เป็นห่วงแผลของเจ้าอยู่"
องค์หวังผิงหยางขึ้นไปบนเตียง โอบตัวตัวไว้ในอ้อมแขน ให้ไม่กดแผลที่หลัง