องค์หวังผิงหยางแกล้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
“ที่ไหนกันที่ว่าหายแล้ว ระวังมารดาจะลงโทษนะ”
ตัวตัวจับมือองค์หวังผิงหยางไว้ แล้วเข้าไปดึงผ้าพันแผล
“มารดา ตัวตัวไม่ได้โกหก หายจริง ๆ แล้วนะ!”
องค์หวังผิงหยางเห็นผ้าก๊อซของเมื่อวานเอียงเละเท่ะไปแล้ว หลุดให้เห็นเนื้อข้างใน
“ผ้าพันแผลนี่หลุดรุ่ยได้เช่นไร มารดาช่วยพันใหม่ให้เถอะ”
องค์หวังผิงหยางคลี่ผ้าก๊อซออกทีละชั้น จนชั้นสุดท้ายร่วงลงมา
องค์ชายผิงหยางกำลังจะลุกจากเตียงไปหยิบผ้าก๊อซผืนใหม่ แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นเข้า
นางกลับไปนั่งลง ดึงตัวตัวมาให้หลังพลิก แล้วจ้องมองอย่างละเอียด
องค์หวังผิงหยางแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง
แผ่นหลังของตัวตัวเรียบเนียนเกลี้ยงเกลา ไฉนจะมีร่องรอยบาดเจ็บได้เลย?
ตัวตัวภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง หันศีรษะกลับมามององค์หวังผิงหยาง
“มารดา ตัวตัวไม่ได้โกหก! หายดีแล้วใช่ไหม?”
องค์หวังผิงหยางพยักหน้าเหมือนในความฝัน
“หายแล้ว หายจริง ๆ แล้ว”
ตัวตัวพยักหน้าอย่างร่าเริง “ตัวตัวไม่ได้โกหกเลย!”
องค์หวังผิงหยางช่วยตัวตัวสวมเสื้อผ้า แต่ในใจยังคงศรัทธาไม่เต็มเปลี่ยว
“คราวนี้หมอขนาดวิชาแพทย์ดีเลิศถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
ตัวตัวเอามือปิดปาก มองมารดาแล้วยิ้มแอบ
เมื่อองค์หวังผิงหยางพาตัวตัวไปชำระร่างเรียบร้อย จึงพาตัวตัวมายังห้องหนังสือ
นางตั้งใจจะไปบอกองค์ชายผิงหยางเรื่องแผลของตัวตัวที่หายสนิทแล้ว
ครั้นมาถึง องค์ชายผิงหยางกำลังรับฟังรายงานข่าวจากหลิงเฟิงอยู่