น้ำเสียงอันเฉียบคมขององค์ชายผิงหยางทำให้อิ้งหนียงรู้สึกสยอง
นางรีบย่őนลงไปสวมรองเท้าและถุงเท้าให้เรียบร้อย แล้วยืนขวางตัวตัวเอาไว้
“ท่านอ๋อง ข้าว่ายน้ำเป็น ไม่มีทางปล่อยให้ตัวตัวเกิดเรื่องเลยพ่ะย่ะค่ะ”
ตัวตัวดึงแขนเสื้อของอิ้งหนียง "คุณพ่อ เอี้ยรู้แล้วว่าผิด"
ริมฝีปากขององค์ชายผิงหยางขมวดขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ย
"รับผิดกันนี่ซะง่าย เจ้าคิดว่าทำเพียงเท่านี้แล้ว จะลอยผ่านเรื่องนี้ไปได้ง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ"
ตัวตัวกะพริบดวงตากลมโตสดใส
"คุณพ่อ เอี้ยรู้ว่าเอี้ยผิดแล้ว แต่การรับผิดซน่าจะผิดเช่นนั้นหรือไหมคะ?"
"หมด! เหลวไหล!"
"เอี้ยไม่ได้เหลวไหลน้อ คุณพ่อบอกเอี้ยเอง ว่าถ้ารู้ตัวว่าทำผิด กต้องเผชิญหน้ากับความผิดของตัวเองอย่างกล้าหาญ"
"รู้ผิดแล้วปรับแก้ ย่อมเป็นคุณความดีสูงสุด"
องค์ชายผิงหยางจ้องมองตัวตัวอย่างนิ่ง ตัวตัวก็จ้องมองกลับมาอย่างแจ่มใสไม่แอบแฝง
ด้านข้างอิ้งหนียงคิดว่าองค์ชายผิงหยางโกรธจริง นางจึงรีบดึงตัวตัวไว้
"ท่านอ๋อง เป็นหม่อมฉันที่พาตัวตัวออกมาเล่นเอง เป็นฝีมือหม่อมฉันเองพ่ะย่ะค่ะ!"
"ถ้าจะลงโทษ ขอลงแก่หม่อมฉันสดับ นอกจากนี้ คนที่อยากลงน้ำเมื่อครู่ก็คือหม่อมฉัน ตัวตัวอยู่บนตลิงอย่างอันตราย"
องค์ชายผิงหยางเลิกคิ้วให้ตัวตัว
ในเมื่อพวกเจ้าอยากเล่นน้ำกันนัก เช่นนั้นฉันก็จะสนองเจ้า......
"คุณพ่อ เป็นเอี้ยที่อยากมาที่สระเอง ไม่เกี่ยวกับพี่สบอม ถ้าจะลงโทษ เชิญลงโทษเอี้ยผู้ดียว"
ใบหน้าขององค์ชายผิงหยางเย็นชา