ตัวตัวเบ้ปากใส่สวี่จิ้นซิน ยิ้มให้หนึ่งครั้ง
สวี่จิ้นซินให้อิ้งหนียงพาตัวตัวไปเล่นที่สวนดอกไม้ กลัวแกจะเรียนรู้จนสติฟั่นเฟือน
อิ้งหนียงพยักหน้า จูงมือตัวตัวไปยังสวนดอกไม้
ตัวตัวเผลอใจอยู่ที่อื่น จึงถูกอิ้งหนียงลากไปเช่นนั้น
ทุกครั้งที่เนื้อหาปรากฏบนตัวอักษรสีทอง ต่อมาสิ่งนั้นจะบังเกิดขึ้นจริงเสมอ
ตัวตัวกำลังครุ่นคิดว่า ควรบอกท่านบิดาอย่างไรดี
หรือจะให้บอกอีกว่า เป็นความฝันที่ตัวตัวฝันมา?
องค์ชายผิงหยางเคยสอนตำราพิชัยสงครามซุนจื่อให้ตัวตัว ดังนั้นตัวตัวจึงเข้าใจว่า อุบายเดียวกันนี้ ใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
หากจะเตือนท่านบิดาโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต ต้องหาวิธีอื่น
ฝ่ายองค์ชายผิงหยางก็ได้ยินถ้อยแถลงของทหารองครักษ์เช่นกัน
"ไร้สติไปทั้งแท่งธูปงั้นรึ?" ความปีติแลบผ่านใจขององค์ชายผิงหยาง
"กระหม่อมน้อยพบว่าสาวใช้ผู้นั้นฟื้นคืนสติ ยามนี้แล"
องค์ชายผิงหยางไตร่ตรองชั่วครู่
"ได้แล้ว ฝ่ายท่านหญิงไม่ต้องตามไปอีก"
"พ่ะย่ะค่ะ"
"เรื่องนี้ ห้ามเปิดเผยต่อผู้ใดเด็ดขาด!" น้ำเสียงองค์ชายผิงหยางเย็นเยียบ
"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อยจะปฏิบัติตาม!"
ทหารองครักษ์สะดุ้งเฮือก รีบก้มศีรษะ
"หลิงอวี่ ท่านหญิงอยู่ที่ใด?"
หลิงอวี่ที่อยู่ข้างกายรีบก้าวเข้ามา "ทูลท่านอ๋อง ท่านหญิงกับบุตรสาวตระกูลหลี่กำลังเล่นอยู่ที่สวนดอกไม้"
เล่น?
องค์ชายผิงหยางอึ้งเพียงชั่ววูบ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า ตัวตัวยังเป็นเพียงเด็กน้อย
เขาโบกมือ