“เจ้ารู้เรื่องนี้งั้นรึ? ท่านอ๋องทรงโปรดให้เจ้าทั้งสองตกน้ำจริง ๆ หรือ?” องค์หวังผิงหยางทรงไม่เข้าพระทัยในสิ่งใดเลย
หากนับตามความรักใคร่ที่องค์ชายผิงหยางมีต่อตัวตัวแล้ว เรื่องเช่นนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้เลย
“คุณหนู... มารดาจำมิได้หรือพะยาคุณ หนูว่ายน้ำเป็น?” ตัวตัวเอ่ยเตือนขึ้น
นับแต่ครั้งก่อนที่ตัวตัวเล่นน้ำที่ไร่นาและถูกองค์ชายผิงหยางตำหนิโทษนั้นมา ท่านอ๋องก็โปรดให้หลิงเฟิงสอนการว่ายน้ำแก่นาง
เมื่อครู่นี้ ชายผู้นั้นจงใจขู่ขวัญพวกนางต่างหาก
หวังเพียงให้พวกนางอย่าเข้าใกล้ริมน้ำโดยง่ายอีก
“พ่อทราบดีว่าหนูว่ายน้ำเป็น แต่เมื่อเห็นหนูไม่โผล่พ้นผิวน้ำ พ่อก็รีบช่วยพวกหนูขึ้นมาทันที”
“หนูเห็นใบหน้าพ่อตึงเครียดจนซีดขาวไปทั้งใบเลย”
“พ่อต้องคิดว่าหนูตกใจจนลืมไปแล้วว่าตนเองว่ายน้ำเป็นกระมล”
ตัวตัวพูดจบก็แลบลิ้นเชิงอ้อนเชิงขัน
“แท้จริงแล้ว หนูมิได้กลัวเลยแม้แต่น้อย”
“กลับเป็นพี่สาวกับพ่อต่างหาก ที่ถูกขู่จนตกใจ”
องค์หวังผิงหยางเมื่อได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะทั้งน้ำตา ทรงยกมือขึ้นตบก้นของตัวตัวเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“ซนจริง ๆ! ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงโกรธโทษเจ้า! เจ้าแม้แต่พาอิ้งหนียงให้เลวทรามตามไปด้วย!”
อิ้งหนียงเมื่อทราบว่าตัวตัวว่ายน้ำเป็น ใจก็โล่งอกขึ้นทันใด
“ตัวตัว แล้วเจ้าว่ายน้ำเป็นนี่เอง!”
“อ้าว~! ไม่ต้องสงสัยเลย ที่เจ้าตกน้ำไปแล้วกลับไม่มีแม้แต่ฟองอากาศโผล่ขึ้นมาสักฟอง”
“คนที่ว่ายน้ำไม่เป็น เมื่อจมน้ำจะเป็นต้องสำลักฟองอากาศออกมา!”
“ข้าเองก็รีบร้อนเกินไป จึงมิได้สังเกตเห็น!”