หวังฉางเชิงโขกศีรษะแรงจนดังสนั่น “ข้าน้อยไม่กล้า! ข้าน้อยไม่กล้า!”
ตัวตัวหลุดจากมือทั้งสองขององค์หวังผิงหยาง วิ่งพรวดไปยังด้านข้างองค์ชายผิงหยาง
“คุณปู่หวัง กระบี่เล่มนี้ ไม่ใช่ฝีมือของท่านหรือคะ?”
“แต่ว่า อี้ตั้นบอกชัดเจนว่าเป็นฝีมือท่านนี่!”
“คุณปู่หวัง ท่านโกหกไม่ได้นะ การโกหกเป็นสิ่งที่ผิด!”
หวังฉางเชิงได้ยินถ้อยคำของตัวตัว จึงเข้าใจในทันที
เช้าวันนี้ ตัวตัวไปลาที่บ้านของเขา
กระบี่เล่มนี้ หาใช่ที่หลานชายนำไปมอบให้ท่านหญิงก็คงไม่ผิด
หวังฉางเชิงสั่นเทิ้มทั้งกาย “เกื้อกูลท่านหญิงกระหม่อมนี้ กระบี่เล่มนี้ แท้จริงเป็นฝีมือข้าน้อยจริง”
ตัวตัวคลายใจยาว แล้วดึงชายเสื้อขององค์ชายผิงหยาง
“คุณพ่อ ยิ้มหน่อยสิคะ คุณพ่อทำหน้านิ่งแบบนี้ น่ากลังเหลือเกิน!”
“คุณปู่หวังใจเล็กใจน้อย คุณพ่อทำให้ท่านตกใจแล้ว!”
สีหน้าขององค์ชายผิงหยางเขียวคล้ำลงทันที
องค์หวังผิงหยางเห็นสีหน้าขององค์ชายผิงหยางผิดปกติ จึงรีบลากตัวตัวออกไปให้พ้น
“เจ้าลุกขึ้นมาตอบราชโองการได้แล้ว”
องค์ชายผิงหยางคลายอารมณ์ลง ทั้งเสียงก็อ่อนลด
หวังฉางเชิงเดินสั่นง่องแง่งขึ้นมา ก้มหน้าจ้องพื้นดิน
“การหล่อหลอมกระบี่นั้น ไม่ใช่เรื่องยาก!”
“ทว่า การจะหลอมกระบี่เล็กเท่าฝ่ามือออกมาได้เพียบพร้อมเช่นนี้ ยากยิ่งนัก!”
หวังฉางเชิงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่คาดคิด แลชะโงกมององค์ชายผิงหยางหนึ่งครั้ง
เขาเห็นแววตาชื่นชมเบ่งบานอยู่ในดวงตาขององค์ชายผิงหยาง
ความกล้าของเขาจึงมากขึ้นเล็กน้อย
“ล้วนเป็นฝีมือปราณีตจากบรรพชน ข้าน้อยเทียบกับบรรพชนมิอาจเทียบได้”