“กราบทูลท่านเจ้าหญิง องค์อ๋องทรงตื่นแต่ยามเมาะเสมอ”
“พระพลานามัยขององค์อ๋องก็เป็นปกติดังเดิม ท่านเจ้าหญิงโปรดเริ่มได้แล้วเพคะ”
หลิงเฟิงก้มกราบอย่างเคารพเพื่อเชิญตัวตัว
ตัวตัวเดินไปยังตำแหน่งที่กำหนดไว้ แล้วเริ่มยืนฝึกยืนม้า
“ท่านเจ้าหญิง ยังเช่นเดิมคือหนึ่งเวลาธูปเพคะ”
หลิงเฟิงจุดธูปหนึ่งดอก แล้วปักลงในเตาธูป
ตัวตัวพยักหน้า
เมื่อใกล้สิ้นยามเมาะ ตัวตัวจึงจบการฝึกเช้า แล้วรีบวิ่งกลับเข้าห้อง
“ลู่หลอ ของที่หนูวางไว้บนโต๊ะหายไปไหนแล้ว”
ตัวตัวเพิ่งก้าวเข้าห้อง ก็รีบเร่งค้นหาสิ่งของ
“ท่านเจ้าหญิง ข้าน้อยเก็บใส่หีบไว้แล้วเพคะ” ลู่หลอชี้ไปยังหีบใหญ่ใบหนึ่งบนพื้น
“นั่นเป็นของขวัญที่หนูจะส่งให้คนอื่น เร่งหยิบออกมาให้หนูสิ”
ลู่หลอได้ยินดังนั้น ก็รีบเปิดหีบแล้วหยิบสองสิ่งภายในออกมา
ตัวตัวรับของมาแล้ววิ่งออกไปทันที
“ท่านเจ้าหญิง รอข้าน้อยด้วยเพคะ”
ลู่หลอเร่งรุดตามออกไป
หนึ่งเวลาธูปผ่านไป ตัวตัวก็กระโดดโลดเต้นกลับมา
ในมือของเจ้าหล่อนถือดาบสั้นเล่มหนึ่ง พลิ้วไปมาไม่หยุด
“ตัวตัว เร่งมานี่”
หน้าประตูคุ้มกำลังจอดรถม้าของสำนักอ๋อง
องค์หวังผิงหยางกำลังยืนอยู่ที่บานหน้าต่าง โบกมือเรียกตัวตัว
ตัวตัวรีบวิ่งเข้าไปแล้วปีนขึ้นรถม้า
“พวกเราจะออกเดินทางแล้วหรือเจ้าคะ” ตัวตัวถามทันทีที่ขึ้นรถ
องค์ชายผิงหยางแลเงยตามองเจ้าหล่อน
“เมื่อวานมิได้บอกไว้หรือ ว่าจะออกเดินทางยามเฉิน เจ้ามาล่าช้าเช่นนี้”
ตัวตัวแลบลิ้นปริด
“ท่านพ่อ หนูแลกของขวัญกับพวกเขา จึงเสียเวลาไปชั่วครู่หนึ่ง”