“แล้วขอบพระคุณท่านหมอนัก หลวี่ลัว ท่านพาหมอออกไปด้วย”
หลวี่โต้วหันไปยิ้มให้ตัวตัว
“หนูไฉว่าแล้ว หนูไฉไม่เป็นอะไร ทำไมท่านถึงเสี่ยเสียเชิญหมอมาราบรื่นขนาดนี้”
นางลี่ต้าเจียเต๋อคิดว่าเห็นทีคงเป็นเพราะสมุนไพรที่กินเข้าไปก่อนหน้านี้ออกฤทธิ์ จึงไม่ได้เอะใจอะไร
ก็หากจะคิดให้ลึกซึ้งเพียงใด นางก็ไม่อาจคาดคะเนไปถึงตัวตัวได้อยู่ดี
“งั้นหญิงชราจะไปช่วยงานในห้องครัวแล้ว”
งานในห้องครัวยุ่งวุ่นวาย นางลี่ต้าเจียเต๋อจึงหาได้ขี้เกียจไม่ได้
หลวี่โต้วยิ้มให้นางลี่ต้าเจียเต๋อ
“ครู่ยา พรุ่งนี้หนูกลับไปปฏิบัติงานได้แล้วครับ”
นางลี่ต้าเจียเต๋อมองนางแวบหนึ่ง “ทางพ่อบ้าน ครู่ยาได้ไปขอลาหยุดไว้ให้แล้ว”
“เมื่อร่างกายหายดีสนิทแล้วค่อยกลับมาทำงาน มิฉะนั้นหากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา กลับเสียที”
หลวี่โต้วก้มหน้าลง “จ้ะครู่ยา”
นางลี่ต้าเจียเต๋อคำนับตัวตัวแล้วจึงออกไป
ตัวตัวยกมือขึ้นคลาดผ้าชุ่มน้ำที่หน้าผากของหลวี่โต้วออก
หลวี่โต้วรีบเอื้อมมือรับไป “มันเปื้อนแล้ว หนูไฉจะไปล้างให้สะอาดก่อนแล้วจึงคืนแด่ท่าน”
ตัวตัวยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงกันให้หลวี่โต้ว
“หลวี่โต้ว เจ้ายังจะทำตัวเกรงใจกับข้าอีกเรอะ”
หลวี่โต้วพับผ้าเช็ดหน้าอย่างระมัดระวัง แล้ววางไว้ข้าง ๆ
“ทรงธรรมู มิใช่ว่าท่านตามพระบิดากับพระมารดาไปที่ไร่นาหรือครับ หานแลเหตุใดจึงยังอยู่ในคุ้งวัง”
ตัวตัวหัวเราะร่า
“หลวี่โต้ว เจ้าก็ลนลานจนเข้าเส้นซะขนาดนี้แล้วเหรอ”
“ข้าออกไปข้างนอกมาร่วมวันแล้ว บัดนี้ข้ากลับมาถึงคุ้งวังเรียบร้อยแล้ว!”