ครัวหลวงใหญ่ในเวลานี้ยังครึกครื้นไปด้วยงานมือไม่ลงอย่างไฟลามทุ่ง
เมื่อหลวี่โต้วปรากฏกายที่ครัว ทุกคนที่เห็นนางต่างพากันแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง
หลี่ต้าเจียตี้เห็นหลวี่โต้ว รีบเช็ดมือให้แห้ง แล้วเดินออกมารับ
“ยังไม่หายป่วยดีซะทีเล่า มาที่นี่เพราะเหตุใด”
“ไม่ใช่ได้บอกไปแล้วหรือ ให้รอจนหายดีก่อนแล้วจึงให้มา”
หลวี่โต้วดึงมือหลี่ต้าเจียตี้ไว้ “คุณครู ข้าน้อยมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือ”
หลี่ต้าเจียตี้พยักหน้ารับอย่างราบรื่น
“ว่ามาเถอะ แลบปากอยากขนมอะไร เจ้าครูจะทำให้เอง”
เนื่องจากหลวี่โต้วได้ติดตามหลี่ต้าเจียตี้เรียนทำขนม เรื่องความสัมพันธ์อาจารย์ลูกศิษย์ของทั้งสองจึงเปิดเผยเป็นที่รู้กันมานานแล้ว
หลวี่โต้วส่ายหน้า นางดึงหลี่ต้าเจียตี้ให้เดินออกห่างจากครัวหลวงใหญ่สักพัก
“คุณครู ยังทรงจำได้หรือไม่ สองสามวันก่อนแม่ครัวพวกนั้นเล่าเรื่องฝันเชื่อมถึงกัน ที่ทำให้สลับร่างกันได้”
หลี่ต้าเจียตี้ไล่ความทรงจำชั่วครู่ ก็นึกขึ้นได้
นางพยักหน้า
“อืม จำได้ เป็นอะไรหรือ”
หลวี่โต้วกัดริมฝีปาก
“คุณครู ช่วยไปถามหน่อยได้ไหม จะมีวิธีใดกันหนอที่จะขัดขวางการฝันเชื่อมถึงกันอย่างนี้ได้”
สีหน้าหลี่ต้าเจียตี้เปลี่ยนไป
นางจับมือหลวี่โต้วไว้ “เจ้าไปฝันเชื่อมกับใครมา”
หลวี่โต้วกัดริมฝีปากอีกครั้ง
“คุณครู ข้าน้อยพูดไม่ได้ รบกวนไปสืบถามอย่างเงียบ ๆ หน่อยเถอะ เรื่องนี้เร่งด่วนเหลือเกิน”
หลี่ต้าเจียตี้ก็มองออกว่าหลวี่โต้ววิตกกังวลเพียงใด
มิฉะนั้น ทั้งที่ยังป่วยอยู่ คงไม่ฝืนร่างมาที่ครัวหลวงใหญ่เพื่อตามหานางหรอก