“แล้วต่อมาล่ะ?” หลวี่โต้วถามต่อ
ตัวตัวเอียงหัวน้อย ๆ “ต่อมา หนูก็ออกมาแล้วล่ะ!”
“อ้อ แม่นมเป็นคนบอกให้หนูพาไปรับอาหารค่ำ หนูเลยออกมาแล้ว!”
ในใจของหลวี่โต้ว ความสงสัยพลุ่งขึ้นมาชั่วขณะ
นางรู้สึกว่า แม่นมหลี่คนนี้ไม่เหมือนเสียงลือเสียงเล่าของคนอื่นเลย
หรือว่า เพราะพวกนางต้องรับใช้แม่นมหลี่ แม่นมจึงใจกว้างกับทั้งนางและตัวตัวมากขึ้น?
หลวี่โต้วพาตัวตัวไปที่ห้องครัวรับอาหารเย็นกลับมา
แม่นมหลี่ไม่ได้เรียกพวกนางให้พักไว้รับใช้ แต่ให้ไปรับประทานอาหาร โดยว่านางไม่คุ้นเคยที่จะมีใครอยู่ข้างกาย
หลวี่โต้วยิ่งเชื่อมั่นในข้อสังเกตเมื่อครู่
เพราะเช้าวันรุ่งขึ้นต้องตื่นแต่เช้า พอแดดส่องมืดลง หลวี่โต้วก็เร่งตัวตัวให้ขึ้นเตียง
ตัวตัวเชื่อฟังเช็ดตัวถอดเสื้อผ้า ลงใต้ผ้าห่ม หลับตาลง
หลวี่โต้วเร่งมือร้อยเข็มด้ายต่อ นางตั้งใจจะเย็บชุดในมือให้เสร็จก่อนนอน
ย่ำเช้ามืด หลวี่โต้วหาวเหงาลุกขึ้นนั่ง
นางลุกขึ้นแตะมืดสวมเสื้อผ้า แล้วเบา ๆ เข็ดตัวตัว to “ตัวตัว ตื่นเถิด”
“อือ หลวี่โต้ว หนูยังง่วงอยู่” ตัวตัวพลิกตัว ซุกหัวน้อยลงใต้ผ้าห่ม
หลวี่โต้วลงจากเตียง จุดเทียนเล่มหนึ่ง
“ตัวตัว ลืมหรือยัง เช้านี้ต้องไปหาแม่นมตอนย่ำเช้ามืด” หลวี่โต้วยื่นมือเข้าไปใต้ผ้าห่มดึงตัวตัวออกมา
ตัวตัวหับตา ซบอ่อนหวานลงในอ้อมกอดของหลวี่โต้ว ยอมให้อีกฝ่ายช่วยสวมเสื้อผ้าให้
“อาา!” ตัวตัวหาว
“หลวี่โต้ว เมื่อคืนเจ้านอนเมื่อไรเอง?” ตัวตัวพยายามฝืนเปิดตา