ตัวตัววิ่งไปยังเรือนข้างเคียง แล้วเคาะประตู
“เข้ามา!”
ด้านในดังเสียงกึกก้องอันหนักแน่นของแม่นมหลี่แว่วมา
ตัวตัวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักประตูออกแล้วเดินเข้าไป
แม่นมหลี่กำลังถือหนังสือเล่มหนึ่งอ่านอยู่ พอเหลือบเห็นผู้ที่ก้าวเข้ามาเป็นตัวตัว นางจึงวางหนังสือลง
“มีเรื่องอันใดหรือ?”
เมื่อเห็นแววตาจริงจังของแม่นมหลี่ ตัวตัวก็เกิดความคิดจะถอย
“หนู...หนู...” เจ้าหลู้น้อยคุ้ยเขี่ยฝ่ามือตนเองอยู่ในใจ
“เมื่อเดินมาถึงตรงนี้แล้ว ก็ย่อมได้คิดหาคำที่จะพูดแล้ว เอาความมาเลย อย่าเสียเวลาทำมาหากินให้เปล่า”
ตัวตัวเป็นห่วงว่าแม่นมจะเข้าใจผิด จึงเอ่ยว่า “แม่นมหลี่ แม่นมมีวิชาแพทย์หรือเปล่าเจ้าคะ?”
ในดวงตาของแม่นมหลี่มีแสงหนึ่งวาบผ่านเร็วดั่งสายฟ้า
“เจ้าถามข้อนี้ทำสิ่งใด?”
“หนูอยากเรียนแพทย์ หนูอยากให้แม่นมสอนหนู!” ตัวตัวเอ่ยไปเช่นนั้น แววตาในดวงตากลับกลายเป็นมั่นคงเด็ดเดี่ยว
บางที ชั่วแรกนางเพียงเกิดอารมณ์อยากเพียงขณะเดียว บัดนี้เจ้าเล็กจึงมั่นคงต่อความคิดของตน
แม่นมหลี่จ้องมองตัวตัวอย่างเต็มใจใส่
คราก่อน นางไปคารวะองค์ชาย องค์ชายทรงเล่าเหตุผลที่โปรดให้นางเข้าวังมาให้ฟัง
องค์ชายผิงหยางทรงประสงค์ให้นางสั่งสอนเด็กที่ชื่อตัวตัวผู้นี้อย่างดีที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้น ข้อทูลขอขององค์ชายผิงหยางคือ ต้องให้นางใช้มาตรฐานที่เคยฝึกสอนองค์กุมารีมาสั่งสอนตัวตัว
องค์ชายเพียงมีพระดำรัสมอบหมายเพียงเท่านี้ ก็ทรงให้นางออกมาแล้ว
ต่อมานางจึงไปคารวะองค์หวังต่อ
ผ่านการเจาะจงสอบถามอย่างแนบเนียนของนาง จึงได้ทราบอัตลักษณ์ที่แท้จริงของตัวตัว