“เพี๊ยะ!”
แม่นมหลี่ฟาดลงมาโดยไม่ไว้หน้าให้เล็กน้อย
ตัวตัวรู้สึกเจ็บแปลบที่ฝ่ามือ นางสะดุ้งถอนมือกลับ แล้วเอามือถูกับเสื้อผ้าแรง ๆ พยายามบรรเทาความเจ็บ
“นี่คือกฎข้อแรกที่ข้าจะสอนพวกเจ้า นั่นก็คือการตรงต่อเวลา!”
“ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น การตรงต่อเวลาและรักษาคำพูดคือมารยาทพื้นฐาน เข้าใจหรือยัง”
ตัวตัวพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น “เข้าใจแล้วเพคะ”
“เข้าใจแล้ว ก็ไปนั่งตรงนั้นเดี๋ยวนี้” แม่นมหลี่ไม่เสียเวลาพูดมาก ทำท่าให้ทั้งสองไปนั่งหน้าโต๊ะ
หลวี่โต้วจูงมือตัวตัว เดินไปนั่งลง
“บัดนี้ ข้าจะสอบถามตัวอักษรที่เพิ่งเรียนไปเมื่อครู่”
แม่นมหลี่เดินเข้ามา หยิบพู่กันเขียนขึ้นโดยไม่ตั้งท่าเตรียม และให้ทั้งสองจับตาดูให้ชัดว่านางเขียนตัวอักษรอย่างไร
ตัวตัวลืมความเจ็บที่ฝ่ามือไปหมดสิ้น ดวงตาจ้องมั่นติดตามทุกการเคลื่อนไหวของแม่นมหลี่
เมื่อสอบถามจบ แม่นมหลี่ลอบพอใจในใจ
ตัวอักษรสิบตัว ตัวตัวจำได้ครบทุกตัว แม้แต่หลวี่โต้วก็ยังจำได้ราวแปดเก้า
เมื่อตัวตัวมีอัจฉริยะเช่นนี้ แม่นมหลี่จึงตัดสินใจเพิ่มบทเรียนให้มากขึ้น
ครั้นเพิ่มแล้ว หลวี่โต้วก็ตามไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด
ตัวตัวเห็นหลวี่โต้วเคร่งเครียดจนเกือบร้องไห้ นางจึงรีบฉวยช่วงที่แม่นมพักผ่อน ดึงชายเสื้อของหลวี่โต้วเบา ๆ
“กลับไปแล้วหนูจะสอนเอง!” ตัวตัวอ้าปากเค้าคำแบบไม่ให้เสียงดัง
หลวี่โต้วพยักหน้าด้วยความขอบใจ จากนั้นก็ไม่แสดงอาการวุ่นวายเหมือนเมื่อครู่อีก