หลวี่โต้วรีบรุดไปคว้าโคมไฟ "ท่านหญิง ข้างนอกมืดมิด จะออกไปเพื่อสิ่งใดเพคะ"
ตัวตัวเหลือบมองโคมไฟในมือหลวี่โต้ว "ไปเถิง"
ลวีอลัวเห็นดังนั้น จึงรีบตามติดไปด้วย
"ลวีอลัว เจ้าเพิ่งล้มตรงไหน พาอิตัวไปดูสิ"
เพคะ ท่านหญิงเสด็จทางนี้เพคะ อยู่ในสวนหลัง
ลวีอลัวรีบเดินนำทางไปข้างหน้า หลวี่โต้วถือโคมไฟส่องทางให้ตัวตัว
สามสาวเดินผ่านระเบียงยาวยามวิกาล แสงโคมส่องทิวทัศน์รอบด้านให้เห็นระยิบระยับเลือนลาง
แมลงนิรนามซุกซ่อนอยู่ในพุ่มดอกไม้ ครางร้องขึ้นมาเป็นครั้งคราวสองสามเสียง
"ท่านหญิง ตรงนี้แล!"
ลวีอลัวพบจุดที่ตนเพิ่งล้ม จึงหยุดลง
ตัวตัวรีบรุดเข้าไป ย่อตัวลงมอง
นั่นคือกอดอกไม้หญ้าที่ถูกพลัดขุดออก ติดดินมาด้วยบ้าง
หลวี่โต้วยกโคมไฟขึ้นเหนือกอดอกไม้ เพื่อให้ตัวตัวมองเห็นได้ชัดเจน
ตัวตัวยืดมือไปจะคลำดูให้ชัด ถูกหลวี่โต้วดึงมือไว้เสียก่อน
"ท่านหญิง พืชชนิดนี้มีพิษ!"
ตัวตัวอึ้งงัน หันไปมองพืชกลางกองดิน ใต้แสงโคมที่สลัวรำไร ยังมองไม่ชัดนัก
หลวี่โต้วย่อตัวลง "ใช่แล! คนสำรับสกุลนี้บอกว่ามีพิษ ฮูหยินจึงมีรับสั่งให้ถอนทิ้งทั้งหมด"
"ต้นนี้คงถูกขุดออกมาแล้วแต่ยังไม่ทันรีดไปเสีย"
"ลวีอลัวคงเผลอไปโดนหนามบนต้นนี้เข้า จึงเสียความรู้สึกไป"
ตัวตัวหยิบกิ่งไม้แห้งข้าง ๆ ขึ้นมา ระวังระวังเขี่ยพืชตรงหน้า
ต้นพืชนี้มีหนาม แผ่รังสีเรืองรอง
"ลวี่หลัว เจ้าไปหาอะไรมาใส่สิ เก็บพวกนี้กลับไปให้ครบ!"