หลวี่โต้วกลั้นความประหลาดใจในใจเอาไว้
“เรื่องนี้ถามหนีเจียได้ นางดูแลดอกไม้ต้นไม้อยู่ ย่อมรู้ว่าของแบบนี้มีขายที่ใด”
ตัวตัวพยักหน้า แล้วลุกขึ้นยืน
“หลวี่โต้ว พรุ่งนี้เจ้าไปหาหนีเจียเงียบ ๆ สักครั้ง”
“เจ้าก็บอกว่า บอกว่า……” ตัวตัวหยุดคิดชั่วครู่
“เจ้าบอกนางว่า ตัวชอบ อยากเลี้ยงไว้เล่น ให้นางหามาให้สักหน่อย”
“อ้อ แล้วก็บอกนางด้วยว่าอย่าบอกใคร หากรั่วไหลออกไป ก็เตรียมรับไม้เรียวเถอะ!”
ตัวตัวแสร้งทำหน้าเคร่งเครียด
หลวี่โต้วก้มศีรษะลง “เพคะ”
ตัวตัวยืดเส้นยืดสาย “ตัวง่วงแล้ว นอนได้แล้ว!”
หลวี่โต้วรับใช้ให้ตัวตัวล้างหน้าชำระกายเสร็จ แล้วจึงขึ้นเตียง
หลวี่โต้วดึงผ้าห่มมาคลุมให้ตัวตัวเรียบร้อย แล้วแวบนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
“ท่านหญิง บัดนี้ท่านยังฝันถึง……ยังฝันร้ายอยู่หรือไม่เพคะ”
ตัวตัวนอนเด้งตัวอยู่บนเตียง แล้วหาวยาวหวีด
“ไม่ฝันแล้ว! นับแต่ได้ดาบที่เจ้าหามาให้ ก็ไม่เคยฝันถึงอีกเลย”
“ขอบใจเจ้านะ หลวี่โต้ว”
ตัวตัวว่าแล้วก็หลับตาลง
“นั่นเป็นหน้าที่ของหนูเองเพคะ” หลวี่โต้วว่า แล้วก็เห็นตัวตัวหลับลงภายในเสี้ยววินาที จึงอาบปากเสียทันที
หลวี่โต้วลุกขึ้น เดินเบา ๆ ไปดับเทียนจนเกลี้ยง เหลือเพียงดวงหนึ่งไว้ข้างเตียง เพื่อให้ตัวตัวลุกมาตอนกลางคืนได้สะดวก
นางกางผ้าห่มลงบนแท่นเท้าเตียง แล้วก็นอนลงบนนั้น
ทั้งคืนไม่มีความฝัน
ยามเมายังไม่สิ้นดี หลวี่โต้วก็ระวังตัวลุกขึ้นนั่ง
นางเก็บผ้าห่มให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็วก่อน แล้วออกไปทำงานสักครู่ จึงแบกน้ำกลับเข้ามาอีกครั้ง