หลวี่โต้วเกิดความสงสัย "ท่านหญิง ทำเลยต้องการให้นิ้วมือขยับไม่ได้ล่ะเพคะ"
ตัวตัวจ้องมองหลวี่โต้วไปหลายตา จนหลวี่โต้วขนหัวลุก หลังซ่านเหงื่อเย็นเป็นชั้น
ตัวตัวกะพริบดวงตากลมโต
"คุณน้าสวี่บอกว่า เคยเห็นวิธีหนึ่ง จะให้ส่วนไหนชา ส่วนนั้นก็จะสูญเสียความรู้สึกได้"
"หนูอยากหาวิธีนั้นให้พบ! เช่นนี้แล้ว ต่อไปก็จะได้ช่วยเหลือคนป่วยได้อีกนับไม่ถ้วน"
หลวี่โต้วเข้าใจดีว่าตัวตัวหมกมุ่นในวิชาแพทย์เพียงใด จึงก้มหน้าคิดตามไปด้วย
"ได้ยินกันมาว่า ยาสลบมาเฝยซานนั้น ต้องรับประทานในปริมาณที่พอเพียง ผู้คนถึงจะหมดความรู้สึก"
"ท่านหญิง หรือว่าปริมาณยามาเฝยซานจะน้อยเกินไปเพคะ"
ตัวตัวส่ายหน้า
"ปริมาณเพียงนี้ ย่อมพอทำให้วัวทั้งตัวหลับใหลได้"
"แล้วหรือปริมาณที่เคลือบอยู่บนเข็มเงินจะน้อยเกินไป ก็เพราะเข็มเงินนั้นบางเพียงเส้นเดียว"
คำพูดของหลวี่โต้วทำให้ตัวตัวสว่างขึ้นในใจ
"เป็นไปได้ แต่ก็หาได้ใช้เข็มหนา ๆ ล่ะมิดละไม ถ้าจิ้มลงไปแล้ว..."
ตัวตัวนึกถึงภาพเข็มปักผมที่หนาที่สุดแทงลงเนื้อคน ก็ส่ายหน้า
"ไม่ใช่ ต้องเป็นเพราะหนูเล็งตำแหน่งไม่ถูกต่างหาก!"
"หลวี่โต้ว เจ้าไปนอนเถิด หนูจะคิดต่ออีกที"
ตัวตัวรำคาญที่หลวี่โต้วมารบกวนความคิด จึงเอ่ยขับไล่ให้กลับไป
"เพคะ หนูจะเฝ้าอยู่หน้าประตู ท่านหญิงมีสิ่งใดก็เรียกหนูได้เพคะ"
หลวี่โต้วคำนับแล้วเดินจากไปอย่างเบามือเบาเท้า