ตัวตัวกะพริบดวงตากลมโต
"มารดา หนูจะหาวิธีรักษาขาของท่านพ่อให้หายดีนะเพคะ"
"เมื่อหายแล้ว ท่านพ่อจะได้กินข้าวได้มากขึ้นเพคะ"
องค์หวังผิงหยางเบ้ปากยิ้มแห้ง ๆ
"เรื่องนั้นจะง่ายอย่างที่คิดได้อย่างไร ยามก่อนข้าแพทย์หลวงแห่งวังยังมารักษาพ่อของเจ้ามาแล้ว"
"การฝังเข็ม ยาต้ม น้ำยาแช่ตัว วิธีใดจะคิดได้ก็หมดหวังไม่เหลือ"
"แล้วผลล่ะ ไม่แม้แต่จะดีขึ้นสักน้อย"
ตัวตัวเอียงศีรษะ "มารดา แล้วหากว่าพวกเขาฝีมือการแพทย์ไม่ดีหล่ะเพคะ"
"แพทย์หลวงเป็นแพทย์ที่มีฝีมือเลิศเลอที่สุดในโลกนี้แล" องค์หวังผิงหยางกล่าวเสียงต่ำลึก
"แล้วพวกเขาชุบชีวิตคนตายให้เป็นได้หรือเปล่าเพคะ" ดวงตาของตัวตัวเต็มไปด้วยความสงสัย
"เมื่อไรสักแห่งในโลกนี้ ใครเล่าจะชุบชีวิตคนตายให้เป็นได้" องค์หวังผิงหยางเห็นว่าตัวตัวยังเล็ก ปากว่าเลื่อนลอยไกลสุดประสาท
แต่ตัวตัวกลับกะพริบดวงตาขึ้น
นางนึกถึงลูกแมวน้อยตัวหนึ่งที่เคยช่วยชีวิตเอาไว้เมื่อครั้งก่อน
ครั้งนั้นลูกแมวน้อยเกือบจะหายใจขาด เห็นได้ชัดว่าคงอยู่ไม่ได้แล้ว
แต่เมื่อแสงสีทองไหลลงสู่ร่างของลูกแมวน้อย มันกลับฟื้นคืนชีพมาเป็นได้จริง
ดวงตากลมโตของตัวตัวเคลื่อนไหว นางตั้งใจจะลองแอบ ๆ ทำดูสักครั้ง
เมื่อแสงสีทองรักษาลูกแมวน้อยได้ ย่อมรักษาขาของท่านพ่อให้หายได้เช่นกันเป็นแน่!
แต่จะทำอย่างไรเล่า จึงจะให้แสงสีทองไหลลงสู่ร่างของท่านพ่อได้มากกว่าเดิม
ตัวตัวจมดิ่งอยู่ในความคิด
องค์หวังผิงหยางเงียบไปชั่วครู่ จึงสติกลับคืน