ท่านอาจารย์จางลังเลเพียงชั่วอึดใจ "ไม่ต้องกลัว ดีเสียอีก ถึงเวลานั้นเองจะได้คิดค้นวิธีแก้พิษ"
ตัวตัวส่ายหัว
"ก็ยังไม่ได้ เองจะเลือกวิธีอื่น!"
"ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า คำพูดข้านับเป็นคำตัดสิน!"
"เจ้ารีบไปเอาของชิ้นนั้นมาถวายท่านหญิงสัก!"
ท่านอาจารย์จางสั่งการหลวี่โต้วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ชีวิตของเขาไม่ว่าจะศึกษาแพทย์หรือพิษ ย่อมได้ประสบสารพัดพิษมาแล้ว จนปลอดภัยจากพิษทั้งปวงเป็นเนื้อเป็นหนัง
หลวี่โต้วมองไปยังตัวตัว ตัวตัวไตร่ตรองครู่หนึ่ง
"เจ้าไปเอาของมาเถอะ"
"รับทราบ เพคะ"
หลวี่โต้วรีบรุดกลับไปยังห้องนอน หยิบพืชบางส่วนออกจากบัณฑุก แล้วกลับมายังห้องหนังสืออีกครั้ง
ท่านอาจารย์จางจ้องมองพืชชนิดนั้นอย่างเปี่ยมความอยากรู้
"นี่หรือคือวิธีที่เจ้าค้นพบ?" ท่านอาจารย์อยากยืนยันเสียก่อน
"ก็ถือว่าใช่ได้ เมื่อหนามบนต้นนี้ทิ่มแทงเข้าร่างผู้ใด ผู้นั้นจะสูญเสียความรู้สึกไประยะหนึ่ง"
"เองอยากลองดู ว่าถ้าจุ่มเข็มเงินลงไปสักครู่ใหญ่ แล้วนำมาทิ่มแทงคน จะยังให้ผลเช่นเดียวกันหรือไม่"
ตัวตัวกล่าวไปก็ค่อย ๆ เสียบเข็มเงินลงไป
นางยังให้หลวี่โต้วระวัง ๆ ตำพืชนั้นแตกลงบ้าง บดจนเป็นเนื้อคลุกรัก บีบน้ำออก แล้วจึงจุ่มเข็มเงินลงไป
ท่านอาจารย์จางใช้มือแตะเนื้อพืชที่ถูกบดแล้ว ฝ่ามือของท่านรู้สึกชาวูบเบา ๆ
ท่านอาจารย์จางบีบนิ้วเบา ๆ รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ปลายนิ้ว
"เจ้าจงจับชีพจรข้าเสียหน่อย" ท่านอาจารย์จางยื่นมือไปยังตัวตัว
ตัวตัวสัมผัสชีพจรอยู่ครู่ใหญ่