“ท่านครูจาง อย่าโกรธเลย หนูยอมเรียนค่ะ”
“ตราบใดที่ท่านยอมสอน หนูก็ยอมเรียนค่ะ”
ตัวตัวมองท่านครูจางด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ
ท่านครูจางบิดหนวด แล้วเงยหน้ามองหลี่จิ้นอย่างเอาใจชอบ
“เห็นไหม? ท่านหญิงยอมเรียนแล้ว! ฮ่าฮ่า!”
“เจ้าจะยั่วโมโหข้าอีกสักเท่าไรก็เปล่าประโยชน์ ฮึ ฮึ ฮึ!”
หลี่จิ้นเปล่งเสียงถอดใจยาวอย่างตั้งใจ
ที่จริงแล้ว ผู้มีวิชาชีพทุกคนล้วนเก็บตำรับส่วนตัวเอาไว้
เป็นธรรมเนียมสืบมาแต่โบราณกาล
คำเก่ากล่าวไว้ว่า “สอนลูกศิษย์จนจบ อาจารย์ต้องอดตาย”
ดังนั้นครูบาอาจารย์จำนวนมากจึงซ่อนวิชาช่วยชีวิตของตนเอาไว้ มิได้ถ่ายทอดให้ศิษย์ทั้งหมด
เมื่อครู่ เขาจงใจยั่วยุท่านครูจางขึ้นมา
มุ่งหมายให้ท่านครูจางเต็มใจนำความรู้ที่ซุกอยู่ในหีบล่างออกมาสอนให้ตัวตัว
แม้ก่อนหน้านี้เขาจะเคยตักเตือนท่านครูจางแล้วก็ตาม
แต่หลี่จิ้นไม่แน่ใจว่าท่านครูจางได้ถ่ายทอดจนหมดสิ้นแล้วหรือยัง
ครั้นเขาใช้เล่ห์กลหลอกล่อเพียงครั้งเดียว!
ก็ได้ผลจริงตามคาด
มนุษย์เรื่องนี้ ไม่เคยฟังคำของผู้อื่นหรอก
ย่อมยอมรับเฉพาะเมื่อเห็นว่าตนเองได้ประโยชน์เท่านั้น
หลี่จิ้นไม่กังวลเลยว่าท่านครูจางจะมองทะลุกลอุบายของเขา
เพราะตัวตัวฉลาดยิ่งนัก!
การที่ท่านครูจางถ่ายทอดวิชาให้นาง เพียงทำให้ตัวตัวลัดเส้นทางอ้อมได้เท่านั้น
ด้วยสัมมาปัญญาของตัวตัว แม้ไร้ท่านครูจาง หากมีเวลาพอเพียง นางก็ย่อมก้าวล้ำท่านครูจางได้เช่นกัน
เรื่องวันนี้ นับว่าเป็นการดีอีกด้วย
อย่างน้อยก็ทำให้ท่านครูจางตระหนักว่า หากยังเก็บงามซ่อนเมฆต่อไป ย่อมต้องเสียใจภายหลังไม่สิ้นสุด!