รถม้าแล่นมาหยุดลงหน้าตำหนักหวัง
“ท่านหญิง ถึงแล้วค่ะ”
หลวี่โต้วบ่าวรับใช้เงยม่านรถขึ้น
“ท่านอาจารย์ทั้งสองเชิญก่อนเถิดเกล้า!” ตัวตัวลุกขึ้นยืนสละทางให้
หลี่จิ้นยื่นมือให้จางอาจารย์ แต่ท่านอาจารย์จางไขว่แขนไว้หลังหลัง พลันก้าวลงจากรถม้าก่อนเป็นคนแรก
หลี่จิ้นหัวเราะให้ตัวตัว “ท่านหญิง ออกเดินทางกันเถิดเกล้า”
ตัวตัวก็ยิ้มตอบ “จ้ะ!”
ตัวตัวกระโดดลงจากรถม้า องค์หวังผิงหยางและพวกกำลังรอคอยอยู่หน้าประตูตำหนักมานานแล้ว
ตัวตัวเด้งดึ๋งวิ่งเข้าไปหา
นางเห็นบ่าวสาวกำลังขนของจากรถม้าเข้าไปในตำหนัก จึงอ้าปากกว้าง
“คุณแม่จ๋า ซื้อของมาเยอะจังเลยนะคะ”
องค์หวังผิงหยางพยักหน้ารับอย่างยิ้มแย้ม
“ใช่แล้ว แม่เห็นผ้าลายนี้เป็นผ้าแบบทันสมัย จึงอยากซื้อมาเย็บเสื้อฤดูร้อนให้เจ้ากับบิดาคนละตัว”
ตัวตัวแปลกใจยิ่งนัก
“คุณแม่จ๋า แม่ยังเย็บให้ไปแล้วสองตัวไม่ใช่หรือคะ”
“สองตัวนี่จะพอเหลือเชื่อไหน อย่างน้อยต้องเตรียมไว้สักสิบกว่าตัว”
“เกือบดีเหมือนกัน ระยะทางไกลโพ้นข้างหน้า พอดีจะใช้ฆ่าเวลาระหว่างเดินทางได้”
องค์หวังผิงหยางอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“อ้าว? ทิวทัศน์ระหว่างทางสวยงามนัก แต่คุณแม่จะนั่งปักผ้างั้นหรือคะ จะไม่เสียดายเชียวหรือ”
ตัวตัวทำหน้าเสียดายเต็มบริบูรณ์
“จะเสียดายอะไรกัน แม่ปักผ้าไปพลาง ๆ ก็มองขอบฟ้าไปพลางได้นี่”
“พอแล้ว ๆ แม่ลูกอยากคุยกันเรื่องนี้ กลับไปค่อยคุยกันมิได้หรือ”
สวี่จิ้นซินเดินเข้ามา
นางทำหน้าเบะ คลึงท้องตัวเองเบา ๆ