ตัวตัวถูกท่านอาจารย์จางลากไปดูของรักของท่าน แล้วเจ้าหนูก็หลงใหลกับเรื่องการรมยาสลบอยู่นั่นเอง
จนลืมนับถนนนับสายตาว่าอิ้งหนียงที่ตามมาประกอบการศึกษาถูกทิ้งไว้ข้างหลังเสียแล้ว
อิ้งหนียงเมื่อตื่นขึ้นย่อมพบว่าตนถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง แล้วย่อมเศร้าเสียใจเป็นแน่
ตัวตัวคิดถึงตรงนี้ก็รีบวิ่งออกไปทันที เหลียนซินรีบตามหลังไปติด ๆ
ไม่ช้าตัวตัวก็วิ่งมาถึงห้องขององค์หวังผิงหยาง
"ท่านแม่ คุณหนูสวี่ พี่สาว!"
เจ้าหนูพุ่งเข้าไปข้างใน รีบทักทายเสียเป็นต้องการอยากพูด
"ช้า ๆ หน่อย วิ่งเร็วอย่างนี้ทำไม"
องค์หวังผิงหยางตกใจสุดหัวใจเมื่อตัวตัวพุ่งเข้ามาเสียงดังเช่นนั้น
ตัวตัวแลบลิ้นแลบปากแล้วเดินเข้าไปหาอิ้งหนียง ยื่นมือไปจับมือนาง
"พี่สาว ข้าขอโทษนัก ข้าลืมพี่สาวไว้ในห้องหนังสือเสียแล้ว!"
"ข้ามาขออภัยเสีย อย่าโกรธเลยนะ!"
สวี่จิ้นซินกะพริบตาปริบ ๆ
ชาวินางเดาได้ทันทีว่าลูกสาวต้องหลับใหลไปอีกแล้ว
อิ้งหนียงเมื่อได้ยินตัวตัวขออภัยแล้วกลับอายจนหน้าแดง
อิ้งหนียงก้มหน้า "ข้าไม่ได้โกรธเจ้า ข้าโกรธตัวเองต่างหาก"
ในดวงตาของตัวตัวปรากฏความอยากรู้อยากเห็น
ไม่โกรธนางงั้นหรือ โกรธตัวเอง เพราะเหตุใดกัน
"พี่สาว อย่าโกรธ! โกรธแล้วคนแก่เร็ว!"
อิ้งหนียงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เชื่อ "จริงหรือ"
ตัวตัวพยักหน้า
"แน่แท้! ถ้าโกรธอยู่ทั้งคืน พรุ่งนี้ก็จะกลายเป็นยายหมองค์ผมขาวโพลน!"