“จดจำความรู้สึกนี้ไว้ แล้วฝึกต่อ ฝึกให้ครบร้อยตัว”
“เพคะ!”
ตัวตัวหยิบพู่กันขึ้นมา ตั้งใจฝึกเขียนอย่างขะมักเขม้น
ผังยาตกใจสุดหัวใจ เขียนเป็นร้อยตัวนั้น มือจะไม่เสียสลายไปทั้งมือหรือ
ม่อม่อลี่แค่จ้องนางหนึ่งครั้ง มิได้กล่าวสิ่งใด แล้วก็เดินเข้าห้องไป
ผังยาเบิกบานใจขึ้นทันที
ต้องเป็นเพราะนางเขียนได้ดี ม่อม่อลี่จึงไม่กดดันนาง
ผังยาวางพู่กันลง แล้ววิ่งออกไปเล่น
ตัวตัวแลห้อยตาด้วยความรันทด แล้วก็ก้มหน้าลง สานต่องานเขียนของตน
ผังยาพลางไปหาบ่าวสาวที่สนิทชิดเชื้อกับนางเป็นคนแรก บอกนางว่าตนถูกย้ายมาประจำที่จูเซวียน
อีกฝ่ายแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็บอกว่างานยุ่ง พากันผลักผังยาออกไป
ผังยาก็ไม่โกรธ นางรู้ว่างานของมิตรสหายนั้นยุ่งหนัก ทั้งเหนื่อยทั้งสกปรก
นางคิดแล้วคิดอีก จึงตั้งใจจะแวะไปยังห้องครัว
เหตุผลแรกคืออยากไปเก็บขนมจากครัวมาเลี้ยงมิตรสหาย
ส่วนเหตุผลที่สอง ก็เพื่ออยากไปเห็นสภาพน่าสมเพชของหลวี่โต้วในห้องครัวนั่นเอง
ยิ่งรู้ดีว่า งานหนักในห้องครัวนั้นมิใช่งานที่มนุษย์ควรทำ
ลุยไฟ วิ่งรับใช้ ผ่าฟืน ล้างผัก... ล้วนตกอยู่กับพวกทำงานหนักทั้งนั้น
อีกทั้งใครก็ตามที่งานล้นมือ ล้วนเรียกใช้พวกนี้ได้ตามใจ
เมื่ออาหารเสร็จ หากเจ้านายให้รางวัล ก็แบ่งกันเฉพาะพวกที่ทำบนเตาไฟเท่านั้น
พวกทำงานหนักทำทั้งสกปรกทั้งหนัก แทบมิได้รับผลบุญญ์แม้เล็กน้อย
ในสายตาเจ้านายก็ไม่เคยสร้างความประทับใจ ทั้งชีวิตไม่มีวันได้ฟื้นตัว