ตัวตัวก้มหน้าลงต่ำ กำลังเตรียมตัวจะออกไป
“การฝึกของเจ้าในวันนี้ยังไม่เสร็จสิ้น คิดจะเกเรหรือ”
ถ้อยคำเข้มงวดของแม่นมหลี่ทำให้ตัวตัวหยุดฝีเท้า
“เข้ามานี่”
แม่นมหลี่กางกระดาษเสวียนบนโต๊ะออก แล้วหยิบกล่องหนึ่งใบส่งให้ตัวตัว
“ลองดูซิ ชอบหรือไม่”
ตัวตัวเปิดกล่องอย่างเลื่องลือ ภายในมีพู่กันขนกระรอกเล่มเรียวยาวอยู่หนึ่งชิ้น
ดวงตาของตัวตัวเป็นประกาย เงยหน้าขึ้นมองแม่นมหลี่ทันที
“แม่นม เป็นของให้หนูหรือ”
แม่นมหลี่ทำหน้านิ่ง “ของชิ้นนี้จะหักจากค่าจ้างของเจ้า”
ใบหน้าน้อยของตัวตัวมีแสงสดใสขึ้นในที่สุด นางกอดกล่องนั้นแน่น
“เอ๊!”
“เอาล่ะ บัดนี้ เจ้าน้อยจะบอกเจ้าก่อนว่าต้องถือพู่กันอย่างไร เจ้าดูนี่ ฝ่ามือต้องว่างไว้……”
แม่นมหลี่ยกพู่กันขึ้นหนึ่งชิ้น แสดงให้ตัวตัวดูเป็นแบบอย่าง
แล้วจึงคว้ามือของตัวตัวไว้ สอนวิธีถือพู่กันให้ด้วยตนเอง
เมื่อตัวตัวปรับตัวได้แล้ว จึงสอนให้รู้ว่าควรบดหมึกอย่างไร
เมื่อการเตรียมการทุกอย่างพร้อมสรรพ แม่นมหลี่เริ่มสอนวิธีลงพู่กันเขียน
“นี่คือเส้นนอน ฝั่งซ้ายเริ่มต้นต้องต่ำ ฝั่งขวาวนกลับต้องมน”
“การยกขึ้นและวางลงต้องเชื่อมต่อเป็นธรรมชาติ ตรงกลางต้องมีกระดูกเส้นเอ็น เจ้าลองดูสิ”
ตัวตัวออกจะตื่นเต้น มือที่กำพู่กันไว้สั่นเครือ
แม่นมหลี่จับมือของนาง พาเขียนเส้นหนึ่งเส้นด้วยตนเอง
เมื่อตัวตัวเห็นรอยที่ตนเองเขียนลงบนกระดาษ ใจก็สั่นไหวเหลือคณา
นางเขียนหนังสือได้แล้วหรือนี่
นางหันหัวไป ยิ้มให้แม่นมหลี่
ยามที่ตัวตัวยิ้ม ดวงตาจะโค้งงอเป็นรูปเมล็ดผักบุ้งรสหวาน