นางอ้วนเดินเข้าไป เปิดกล่องไม้ แล้วหยิบกล่องแป้งออกมาจากข้างใน
นั่นเป็นของขวัญวันเกิดที่สหายสนิทมอบให้ นางเก็บไว้จนไม่เคยเสียดายจะใช้เลย
นางอ้วนใจแข็งลง เปิดแป้งแล้วเริ่มทาใบหน้า
ที่แท้ พอทาแป้งแล้ว รอยแผลเป็นบนใบหน้าก็มองไม่เห็นแล้ว
แถมเพราะแป้งนั้น ผิวยังดูขาวขึ้นอีกหลายส่วน
นางอ้วนมองแป้งที่เหลือบางลงบาง ๆ ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา
นางเก็บแป้งไว้อย่างทะนุถนอม แล้วมือทรงผมใหม่อีกครั้ง
จากนั้น นางจึงเดินกลับเข้าห้องหนังสืออีกครั้ง
ตัวตัวราวกับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามา ยังคงฝึกเขียนอยู่เช่นเดิม
พอมือล้าก็เขย่ามือ แล้วเขียนต่อไป
นางอ้วนเดินเข้าไปมอง บนกระดาษเสวียน มีขีดแนวนอนเขียนเรียงรายเป็นระเบียบเต็มไปหมด
และขีดแต่ละขีดดูเหมือนจะเหมือนกันเสียทุกขีด ราวกับคัดลอกมาจากแบบเดียวกัน
นางอ้วนอดแปลกใจไม่ได้ ไม่คิดว่าจะมีใครยอมใช้เวลาครึ่งวันเขียนขีดเดียวจริง ๆ
ตัวตัววางพู่กันลง โน้มศีรษะมองดูด้วยความรู้สึกว่ายังไม่พอใจนัก
นางจึงหยิบพู่กันขึ้นมาใหม่ เขียนขีดแนวนอนอีกหนึ่งขีด
คราวนี้นางพอใจในที่สุด รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า
ในใจของนางอ้วนเกิดรสชาติอันบอกไม่ถูกขึ้นมา
เพราะเมื่อครู่ที่เห็นตัวตัวจับพู่กันตั้งใจเขียนหนังสือ กลับทำให้นางเกิดความเคารพนบนบขึ้นมา
จะว่าไปแล้วเป็นอย่างไรนะ
นางอ้วนหวนคิดถึงองค์อ๋องขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
ใช่แล้ว ก็เหมือนสง่าราศีขององค์อ๋องนั่นแหละ ที่คนเพียงแหงนมองหนึ่งครั้งก็ยอมจำนน
นางอ้วนบีบตัวเองแรง ๆ นางรู้สึกว่า คงเป็นเพราะถูกคุณครูลี่ทำให้มึนหัวเสียแล้ว