ดวงตากลมโตของตัวตัวกระพริบขึ้นลงเป็นจังหวะ
“ท่านอาจารย์ กระหม่อมน้อยขอถามหน่อยเถอะ เวลาเกิดของคนมันมีประโยชน์อย่างไรเอ่ย”
หลี่จิ้นอึ้งงัน ไม่คิดเลยว่าตัวตัวจะถามเรื่องนี้ขึ้นมา
“เวลาเกิด? มีประโยชน์อย่างไร?”
“จ๊ะ!” ตัวตัวพยักหน้าอย่างมั่นใจ ยืนยันว่าสิ่งที่ตนอยากถามคือเรื่องนี้จริง ๆ
“เวลาเกิด คือปี เดือน วัน และยามที่คนหนึ่งชีวิตลืมตาดูโลก เป็นตัวแทนของห้วงกำเนิดโดยกำเนิดของคน ๆ นั้น”
“ตั้งแต่โบราณกาล ย่อมมีคติว่าใช้เวลาเกิดคำนวณชะตากรรมของบุคคล”
“เคยเล่าให้เจ้าฟังแล้วใช่ไหมว่ามีหนังสือเล่มหนึ่งนามว่า คัมภีร์อี้จิง”
“เนื้อหาภายในเล่ม ก็ล้วนกล่าวถึงสิ่งเหล่านี้”
“ยกตัวอย่างเช่น สามารถใช้เวลาเกิดเปลี่ยนชะตากรรมของคนหนึ่งชีวิตได้”
“เปลี่ยน? ชะตากรรมของคน เปลี่ยนได้จริงหรือพระคุณท่าน?”
ในใจของตัวตัวเริ่มเป็นกังวลขึ้นมา
หลี่จิ้นพยักหน้า
“ผู้ที่ศึกษาสาขานี้ลึกซึ้ง อาจใช้วิธีการบางประการเปลี่ยนชะตากรรมของผู้อื่นได้”
“แต่ก็มีคำกล่าวว่า อันตนย่อมเป็นใหญ่กว่าฟ้า!”
“ฉะนั้น ชะตากรรมเป็นเพียงส่วนหนึ่ง มิใช่ทั้งหมด”
“สำคัญที่สุด ยังคงอยู่ที่ตัวเจ้าเอง!”
ความวิตกในใจของตัวตัวยิ่งทวีมากขึ้น
นางนึกถึงภาพในความฝัน เห็นเวลาเกิดของตนถูกวางไว้ริมเท้าองค์พระพุทธเจ้า
พระภิกษุรูปนั้นยังเขียนตราเวทย์อีกด้วย
ขณะนั้นนางก็หมดสติไป
แต่พอตื่นขึ้นมา นอกจากกายอ่อนแรงเล็กน้อยแล้ว เรื่องอื่นกลับดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ตัวตัวมองขึ้นไปบนอากาศอย่างใจไม่ดี
อักษรสีทองตรงหน้าไม่ได้ปรากฏขึ้นหมุนวนมาช้านานแล้ว