“ตัวตัว? ตัวตัว!”
องค์หวังผิงหยางเบามือตบตัวตัวเบา ๆ
“ตื่นเถิด ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว!”
“ตัวตัว ตื่นสิ!” องค์หวังผิงหยางเบามือตบตัวตัวอีกครั้ง
ตัวตัวพยายามลืมตาขึ้น “มารดา?”
“ตื่นเสีย นอนต่ออีกแล้วพลบค่ำไปหมด กลางคืนจะได้หลับอีกเมื่อใด”
ตัวตัวหาวใหญ่ ก่อนถูกองค์หวังผิงหยางอุ้มขึ้นจากเตียง
“เป็นอะไรถึงง่วนหนักเช่นนี้? หรือว่าเตียงของมารดาทำให้เจ้านอนไม่ฝืน?”
องค์หวังผิงหยางมองสภาพง่วงเหงาของตัวตัว ก็รู้สึกเวทนา
ตัวตัวหาวอีกครั้ง สายตานวล
“มารดา ไม่ใช่เพราะเตียงหรอก ตัวตัวฝันร้ายน่ะ”
พูดจบ ตัวตัวก็ยิ้มแจ่มใสให้องค์หวังผิงหยาง
“โชคดีที่มารดาปลุกตัวตัวทัน ไม่อย่างนั้นตัวตัวต้องมาช้าแน่ ๆ!”
ว่าแล้วตัวตัวก็สวมกอดองค์หวังผิงหยางอย่างรักใคร่
“ฝันร้ายหรือ? ไม่ต้องกลัว ทุกอย่างในความฝันเป็นเรื่องลวง!” องค์หวังผิงหยางลูบหลังตัวตัวเบา ๆ อย่างใจเย็น
“จ๊ะ! มารดา ตัวตัวไปเรียนแล้วนะ!”
ตัวตัวพยักหน้า ถูกองค์หวังผิงหยางอุ้มลงจากเตียง ล้างหน้าเรียบร้อยแล้วจึงพาลวี่จู๋ออกจากห้อง
เมื่อเดินทางมาถึงห้องเรียน อิงเนียงก็รออยู่ในนั้นแล้ว
“ตัวตัว มาแล้วสินะ!” อิงเนียงดีใจเดินเข้ามารับ
“ตัวตัว ข้ามีข่าวดีจะบอก!”
ตัวตัวยิ้ม
“ข่าวดีอะไรหรือ ชวนเล่าให้ฟังสิ”
“ครอบครัวข้าจะได้ไปเมืองหลวงพร้อมพวกเจ้าด้วย!”
อิงเนียงกลั้นความยินดีไว้ไม่อยู่
“จริงหรือ? ดีจริง ๆ!”