พังยาแสร้งยิ้มเหลืออก “หม่อมเจ้าคะ”
หลี่หมอเมี้ยนเหลือกมองนางหนึ่งครั้ง มิได้เอ่ยวาจาใด
พังยารีบก้าวเข้าไปในห้อง ยืนลงยังตำแหน่งของตน
หลี่หมอเมี้ยนยังคงถ่ายทอดการขีดเส้นต่อไป พังยามองไปจึงพบว่าเมื่อครู่หมอเมี้ยนได้สอนวิชาเพิ่มขึ้นอีก ใจหนึ่งก็เสียดายนัก
หากรู้เช่นนี้ตั้งแต่แรก นางคงรีบกลับมาตั้งแต่แรก มิควรเสียเวลาชั่วครู่นั้นเลย
หากแต่เส้นขีดทั้งหลายนี้ทวาไปง่าย คงไม่ยากเย็นนักที่จะเรียนรู้
ตัวตัวมุ่งมั่นเรียนรู้จากหมอเมี้ยนอย่างตั้งใจ
เพราะเมื่อครู่หมอเมี้ยนว่าไว้ว่า เส้นขีดเป็นรากฐาน หากเรียนรู้ดีย่อมเขียนอักษรได้ดี
หลี่หมอเมี้ยนเห็นว่ายามเหมาะสมแล้ว จึงให้ทั้งสองฝึกฝนกันเอง ส่วนนางเข้าไปพักผ่อนในห้องชั่วครู่
สักครู่จะออกมาสอนการปักจีบให้ตัวตัวต่อไป
พังยาทราบกำหนดการถัดไป ใจหนึ่งก็ลังเล
นางมิชอบการปักจีบ หากแต่ไม่อยากเสียเปรียบตัวตัว
ตัวตัวเรียนได้ หากนางมิเรียน มิใช่เสียเปรียบโดยใช่หรือ
ดังนั้นพังยาจึงตกใจที่จะพำนักต่อวันนี้ เรียนการปักจีบกับหลี่หมอเมี้ยน
เมื่อหลี่หมอเมี้ยนพักผ่อนพอสมควรแล้ว หยิบเครื่องมือปักจีบออกมา เห็นพังยายังคงอยู่ จึงพลันแปลกพรืดใจเล็กน้อย
พังยายิ้มเอาใจ “หม่อมเจ้าคะ หนูข้าก็ประสงค์จะเรียนด้วย”
หลี่หมอเมี้ยนเหลือกมองนางหนึ่งครั้ง หากไม่ได้เปิดปากไล่คน
ตัวตัวได้ยินว่าพังยาประสงค์เรียนปักจีบ ใจพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที