ตัวตัวกลัว ๆ ชำเลืองมององค์ชายผิงหยางแวบหนึ่ง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมององค์หวังผิงหยาง
นางเบ่งยิ้มออกมา "เป็นสุขสรร!"
ใบหน้าขององค์ชายผิงหยางเย็นชาไร้อารมณ์
ตัวตัวคิดว่าองค์ชายผิงหยางไม่เชื่อ จึงรีบเอ่ย "เว้าชอบท่านหวัง ก็ชอบท่านอ๋องด้วย ท่านอ๋องคือคนดี!"
ใบหน้าไร้ความรู้สึกขององค์ชายผิงหยาง ดูเหมือนจะร้าวออกเป็นรอยแผลเล็ก ๆ
ครั้งนี้เขาถูกยื่นบัตรคนดีให้งั้นหรือ?
องค์หวังผิงหยางปิดปากด้วยหลังมือ หัวเราะจนกายโย้เย้ไปมา
"ท่านอ๋อง วัยอ่อนไม่รู้จักกล่าวเท็จ ตัวตัวนางรักท่านอ๋องอย่างแท้จริง"
ดวงตาขององค์ชายผิงหยางสั่นไหวเล็กน้อย
"ถึงคราวที่เจ้าควรไปหาแม่นมแล้ว" เขาเตือนตัวตัว
ตัวตัวมองนาฬิกาน้ำหยดเมื่อไร ก็รีบร้อนขึ้นมาทันที
นางรีบคำนับทั้งสองอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งหนีไป
คิ้วขององค์ชายผิงหยางขมวดเข้าหากัน
องค์หวังผิงหยางเห็นสีหน้าขององค์ชายผิงหยาง จึงเอ่ย "ท่านอ๋อง เจ้ายังเล็กนัก ค่อย ๆ สั่งสอนกันไป"
"ยิ่งกว่านั้น เจ้านี้ไร้เดียงสาบริสุทธิ์ มิใช่ดีงามนักหรือ?"
"หม่อมฉันเห็นว่า นับแต่เจ้านี้มาอยู่ ความครึกครื้นในตำหนักก็เพิ่มพูนขึ้นมากมาย"
สีหน้าองค์ชายผิงหยางเย็นลงทันที
ย่อมครึกครื้นเป็นแน่ เขาเรียกหมอมาแล้วหลายครา
"เรื่องนี้ให้กำชับคนไว้ก่อน เมื่อกำหนดวันได้แล้วจึงเปิดเผย"
องค์หวังผิงหยางแปลกใจยิ่งนัก "งั้นเจ้านั้น ยังอยู่ที่เดิม?"
องค์ชายผิงหยางหมุนแหวนหยกที่นิ้วหนึ่งรอบ