ตัวตัวสายตาดี กวาดตามองครั้งเดียวก็เห็นแล้วว่าแป้นปักเข็มในมือพังยา คือแป้นเดียวกับที่นางทำเสร็จไว้
“เจ้าเอาของคืนมาให้ข้าซะ!”
ตัวตัวยื่นมือไปคว้า แต่พังยาเตรียมตัวรอแล้ว ยกแป้นปักเข็มขึ้นสูงในเชิงเดียว
“นี่คือแป้นปักเข็มของข้า ทำไมข้าต้องให้เจ้า?”
ตัวตัวกระโดดโลดเต้น พยายามจะแย่งแป้นจากมือพังยา
แต่นางร่างเล็ก ไม่ว่าจะกระโดดเท่าไรก็ไม่ถึง
ตัวตัวเหงื่อตกกรังด้วยความใจร้อน
“เจ้าคืนมาให้ข้าสิ ชิ้นนี้มันชัดเจนว่าข้าเป็นคนปัก เจ้าไม่มีเหตุผลอะไรเลย”
พังยาแทบไม่มือหนึ่งเอาไว้ ท่าทางภาคภูมิใจ
“เจ้าปัก? เจ้ามีหลักฐานอะไรพิสูจน์ว่าเป็นของเจ้า?”
“เจ้าลองเรียกดูสิ ถ้ามันตอบรับเจ้า มันก็เป็นของเจ้า!”
ตัวตัวโกรธจนน้ำตาไหลอาบแก้ม
นางไม่เคยคิดเลยว่าพังยาจะรังแกนางได้ถึงเพียงนี้!
ถ้ารู้ไว้ก่อน นางก็น่าจะหอบแป้นปักเข็มติดตัวออกไปด้วย
“งั้นเจ้าคุกเข่าลงมาขอข้าก็ได้ บางทีอารมณ์ข้าดี อาจยกมันให้เจ้า”
ดวงตาพังยาหมุนวน แล้วเกิดความคิดขึ้นมา
“เจ้าฝันไป!”
ตัวตัวหันหลัง เตรียมจะปักใหม่ให้ทัน
ด้ายไหมที่นางแยกไว้เมื่อครู่ยังเตรียมไว้พร้อม ขอเพียงร้อยเข็มใหม่ ปักต่ออีกหนึ่งแถวก็ทำหน้าที่ส่งได้
ทว่าเมื่อนางหันกลับไปมอง ด้ายที่นางเรียบร้อยไว้นั้น กลับถูกตัดขาดเสียทั้งหมด
ตัวตัวอ้าปากค้าง จ้องมองเศษด้ายแย่งเป็นท่อน ๆ ตรงหน้า
“นี่! นี่! พังยา เจ้ากล้าทำลายของเช่นนี้!”