ตัวตัวหลบหลีกอย่างว่องไวทันที
“เอ๊ะ!”
ผักกาดขาวพุ่งเข้าปะทะหน้าหลวี่ลว่ ทำให้นางตกใจสะดุ้งเฮือก
ตัวตัวหันกลับมา
“หลวี่ลว่ เจ้าไม่เป็นไรนะ?”
หลวี่ลว่เอามือกดหน้าอก “ไม่เป็นไรเพคะ ท่านหญิงน้อย หนูเพียงถูกทำให้ตกใจเท่านั้นเพคะ”
ตัวตัวหันกลับไปมองเหล่าคนที่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนไม้รูป
“ใครเป็นคนขว้าง?”
ทุกคนต่างเอานิ้วชี้ไปทางผังยาอย่างที่รอเห็นคนอื่นเดือดร้อน
“ท่านหญิงน้อย ผังยาเป็นคนขว้างเพคะ”
“ใช่แล้ว ผังยาชั่งแน่ที่กล้าลบหลู่ผู้เหนือกว่าเพคะ!”
“ท่านหญิงน้อยต้องลงทัณฑ์นางให้สาหัสเพคะ!”
เหล่าคนทั้งหลายเพื่อปัดความรับผิดชอบออกจากตน ต่างพูดพร่ำทพร่างกันชี้ปัดความผิดทั้งหมดมายังตัวผังยา
ผังยามีปากสักเท่าไรก็แก้ตัวไม่ขึ้น
นางส่งเสียงร้อง “โฮก!” ออกมา
“ที่แท้เป็นพวกเจ้าเหล่านี้แหละที่รังแกคนก่อน ข้าน้อยจึงต้องทวงคืน!”
เสียงร้องของผังยาดึงดูดความสนใจของแม่เฒ่าหลี่
ที่ผังยาถูกรังแกนั้น แม่เฒ่าหลี่ก็ทำเป็นตาดำตาขาวมาโดยตลอด
สำหรับสาวใช้พวกรักโฉมเกรงใครแบบนี้ แม่เฒ่าหลี่เห็นมานักต่อนักแล้ว
นางรู้ดีมาแต่ไกลว่าผังยาคงไม่มีทางจบชีวิตลงอย่างดี
ดังนั้น ตราบใดที่เหล่าหญิงทำครัวไม่เกินเลยไปมาก จนละเมิดกฎเกณฑ์ของวังอ๋อง แม่เฒ่าหลี่ก็ทำเป็นไม่เห็น
พอได้ยินเสียงร้องของผังยา แม่เฒ่าหลี่ก็เงยหน้ามองออกไป
วายร้ายแล้ว!
“หลวี่โต้ว เร็ว ท่านหญิงน้อยมาแล้ว”
แม่เฒ่าหลี่รีบเรียกศิษย์น้อง นางเช็ดมือให้สะอาด แล้ววิ่งเหยาะออกมา
“ท่านหญิงน้อย ทรงเสด็จมาด้วยเหตุใดเพคะ?”
“หากมีธุระ ทรงมีพระดำรัสสั่งมาได้โดยตรง ห้องครัวทั้งสกปรกทั้งรกชุก ทรงระวังจะสกปรกรองเท้ายิ่งนักเพคะ!”