“การย้ายหลวี่โต้วออกไปตอนนี้ เป็นเพียงชั่วคราว”
“ตราบใดที่เจ้าทำตัวดี เม้งจะหาทางไปวอนอ๋อง ขอให้องค์อ๋องทรงอนุญาตให้ย้ายหลวี่โต้วกลับมา”
ตัวตัวหันกายกลับ มองไปยังคุณชายหลี่
“เป็นจริงหรือเพคะ?”
คุณชายหลี่เห็นความเกลียดชังในแววตาของตัวตัวเลือนหายไปแล้ว
“ย่อมเป็นจริง! แล้วเจ้าก็รีบไปเก็บกวาดตัวเองเสียที ทำตัวเละเทะแบบนี้มันจะดูอย่างไร?”
คุณชายหลี่ว่าแล้วก็เดินกลับเข้าห้องไป
ตัวตัวมองตามทิศทางที่หลวี่โต้วจากไป กำหมัดแน่นอย่างแรงกล้า
“หลวี่โต้ว รอเว้านะ เว้าจะพยายาม ให้เนี่ยได้กลับมา”
เมื่อตัวตัวเดินเข้าไปในห้อง ข้าวของของหลวี่โต้วก็ไม่เหลืออยู่ในนั้นแล้ว
นางพุ่งลงบนเตียง คลุมศีรษะด้วยผ้าห่ม แล้วร่ำไห้อีกครั้ง
จนกระทั่งร้องไห้จนหมดอาลัย นางจึงได้ลุกนั่งขึ้น
ตัวตัวมองไปรอบห้องกว้างใหญ่ นางยังอยากร้องไห้ต่อ แต่รู้สึกว่าดวงตาปวดแสบปวดร้อนนัก
ดวงตาของนางบวมจนแหง๋วเหลือเพียงแนวเดียว จ้องสิ่งใดก็แทบมองไม่เห็นชัด
จะทำอย่างไรดี?
ตัวตัวพยายามระลึกให้ได้ว่า สมัยที่หลวี่โต้วยังอยู่ นางจัดการเรื่องนี้อย่างไร
แต่เพราะร้องไห้มามากนัก สมองของตัวตัวตอนนี้มัวเหมือนแป้งเจือน้ำ
น้ำตาของนางก็ไหลลงมาอีก
นางคิดถึงหลวี่โต้ว!
นางต้องการหลวี่โต้ว!
ตัวตัวเงยหน้าขึ้น บังเอิญเห็นตัวอักษรสีทองลอยอยู่เบื้องหน้า
ใช่แล้ว! ลองใช้สิ่งนี้ดูสิ!
ตัวตัวยื่นมือเข้าไปในตัวอักษร อักษรทั้งหมดก็กระจายเป็นประกายทองระยิบระยับ
แสงทองนั้นโอบล้อมตัวตัว หมุนวนจากช้าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แล้วในที่สุดก็จมหายไปในร่างของนาง