ซ่งชูอวี่มององค์ชายหลิงที่ปลาบปลื้มจนเหมือนคนเสียสติ ร่างนางก็หดหู่หงอยลง
นางลูบคอตัวเองอย่างเบามือ ประหลาดนัก เมื่อครู่นางกลับพูดได้อีกแล้วกระนั้นหรือ?
ตอนนี้ซ่งชูอวี่มีเพียงความหวังเดียว คือคุณย่าจะมารับนางไปเร็ว ๆ นี้
นางรู้ดีว่าพึ่งแรงของตนเองเพียงลำพัง หนีออกไปไม่ได้หรอก
"ท่านอ๋อง ก้อนแร่เงินพวกนี้แหล่งที่มาอันควรพิสังนัก หากข้าน้อยจะไปสืบให้ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
เหล่าทหารองครักษ์เสนอขึ้นด้วยเสียงเบา
องค์ชายหลิงหยิบแร่เงินทองขึ้นมาพิศวงดูอย่างถี่ถ้วน เป็นของแท้จริง!
"ไม่ต้องสืบ!" องค์ชายหลิงโบกมือใหญ่
"มาคน! พาห่อผ้าใบนั้นบรรจุแร่เงินทองไปตั้งที่ศาลบรรพชน ตั้งไว้สักการะซะ!"
"นี่คือของขวัญที่สวรรค์ประทานแก่เปิ่นหวัง! สักก้อนห้ามเสียหายเด็ดขาด!"
องค์ชายหลิงโยนแร่เงินทองในมือให้ทหารองครักษ์
"รับโองการ! ข้าน้อยจะรีบไปปฏิบัติ"
ทหารองครักษ์อุ้มแร่เงินทองออกไป
องค์ชายหลิงอารมณ์ดีเมื่อยืดเส้นยืดสาย เขากางฝ่ามือออกแล้วพลิกดูขึ้นลงหลายครา
"ล้วนเป็นของเปิ่นหวังทั้งนั้น! ฮ่าฮ่าฮ่า! ล้วนเป็นของเปิ่นหวัง! ใครจะกล้ามาชิงเปิ่นหวังอีกเล่า?"
องค์ชายหลิงว่าแล้วจึงโบกมือเรียกสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
"ได้แล้ว พานางกลับไป ดูแลให้ดี ๆ!"
"ถ้าบังอาจเหยียดหยามนาง ก็ระวังชีวิตสุนัขของเจ้าให้ดี รู้หรือยัง?"
"ขอรับ ขอรับ หนูรู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
สาวใช้สั่นเทิ้มโขกศีรษะให้องค์ชายหลิงหนึ่งครา
จากนั้นนางจึงลุกขึ้นเดินมายังหน้าซ่งชูอวี่
"คุณหนู ข้ารองเดินกลับห้องพระศอเถิดเถิงเพคะ"